مغزم حس و حال گردوي در هاون كوبيده را دارد. بس كه  اخبار دو سه هفته گذشته را سبك سنگين كردم و به نتايجي رسيدم كه بيشتر از هر چيز ، آزارنده بود. و بعد در لحظه اى مه آلود و غم آلود و ...آلود به اين نتيجه رسيدم كه كاش نصيحت بزرگترها را گوش كرده بودم يا آن روز صبحي كه قاچاقي روزنامه نگارى را در فرم انتخاب رشته ام نوشتم و بي سر و صدا پستش كردم قلم پايم مي شكست( استعارى عرض مي كنم) و خلاصه الان نشسته بودم و حظ بچه بزرگ كردنم را مي بردم و دايره غصه هايم را در همان حد نگه داشته بودم! 

البته زمان نشان داده كه از اين قابليت ها ندارم و بايد در هيات روزنامه نگار، در هاون سياستگزاراني كه سياست بردار نيستندكماكان گردوى بيچاره ام را حال بياورم.

دوستي مي گفت كه بايد اهداف و ايده آل ها  را در دايره تاثيرگزاري ام در نظر بگيرم، و آن وقت دچار ياس فلسفي نمي شوم . اما وقتي كه شعاع دايره دلواپسي هاي آدم از قطر دايره تاثيرگزاريش هم بيشتر باشد جواب معادله چيست؟

پ.ن: سوژه نابي ست براي نقاشي