اين بار حقيقت دارد. حتي ماركز هم در دنيايي اين چنيني مي تواند بي انگيزه بشود. علاقمندان "گابو" حتما يادشان هست آن روزي را كه با ناباوري يادداشت پرسوز و گداز منسوب به گابريل گارسيا ماركز را در  روزنامه هاي ايران خواندند و از خداحافظي او غصه دار و حيرت زده شدند. و بعد فهميدند كه دبيران سرويس ادبي همان روزنامه ها HOAX  را به جاي خبر منتشر كرده اند.

اما اين دفعه ماركز از خشكيدن قلمش با  نشريه مكزيكي  La Vanguardia حرف زده. باورش شايد سخت باشد كه روزي قلم او خشك شود اما خودش گفته " با تجربه اي كه دارم مي توانم به راحتي يك رمان تازه بنويسم اما خوانندگانم خواهند فهميد كه از دلم بر نيامده." گوشه هايي از اين گفتگو در روزنامه تايمز لندن چاپ شده .

شايد با اين حساب بشود حدس زد كه چرا مردي كه اغلب از او به عنوان پدر رئاليسم جادويي ياد مي شود ده سال تمام خوانندگانش را منتظر گذاشت تا بالاخره آخرين كتابش "خاطرات روسپي هاي سودايي من " را منتشر كرد. كتاب را البته به تعداد صفحاتش نمي سنجند اما اين كتاب صد صفحه اي چندان هم با استقبال گرم منتقدين روبرو نشد. (اين كتاب در دست ترجمه است و به زودي به فارسي منتشر مي شود  در خارج از ايران البته،  توقع نداريد كه مثلا جناب صفار هرندي ماجراي عيش شبانه پيرمردي نود ساله را با دختري چهارده ساله اجازه چاپ بدهد؟)  عده اي اگرچه گمان مي كردند كه دست و پنجه نرم كردن او با سرطان باعث "كم نويسي " او شده اما خودش مي گويد براي اولين بار در عمرش  از سال گذشته  يك خط هم ننوشته.

ماركز اگرچه  حضور در اجتماعات را چندان خوش ندارد اما  كساني مثل بيل كلينتون رييس جمهوري سابق آمريكا و فليپه گونزالس نخست وزير سابق اسپانيا به ديدنش رفته اند. با فيدل كاسترو هم رفيق گرمابه و گلستان است البته.

در هر حال ماركز اگرچه از نويسنده هاي محبوب من است ، اولين نويسنده خوبي نيست كه يكباره نوشتن را -به دليلي- كنار مي گذارد.  نل هارپر لي نويسنده  كتاب كشتن مرغ مينا هم كه كتابش جايزه پوليتزر گرفت از سال 1966 تقريبا از انظار عمومي فاصله گرفت و هيچ كتاب ديگري منتشر نكرد. سالينجر هم همينطور .

بايد اميدوار بود كه  نظرش را عوض كند؟ يا چهارده ساله اي از لاي ورق هاي كتابش پيدا شود و به او انگيزه نوشتن بدهد؟ نمي دانم.