به قول همان شاهكاري كه بعدها به كليشه تبديل شد :خبر كوتاه بود .

رييس بزرگترين منطقه خبري سرويس جهاني بي بي سي  از كارش كناره گيري كرده تا به دعوت روزنامه Dawn به پاكستان برود و مديريت اين روزنامه را به عهده بگيرد.  نمي دانم چرا بايد اين خبر شگفت زده ام مي كرد اما كرد. اگرچه كمي بعد ،از اين شگفت زدگي تنها رد عميقي از عصبانيت آميخته با حسرت ماند. و بعد فهميدم كه ديگر نبايد جواب حرف آن دوست پاكستاني ام  را  مثل براده آهن توي صورتش بپاشم . دوستي كه عليرغم همه سرسپردگي اش به تمدن ايراني هميشه حكايت قورباغه چاه را وصف حال ما ايراني ها مي داند.حكايت ، كوتاه براي آنها كه نمي دانند ، ماجراي قورباغه ايست كه در عمرش از ته چاه بيرون نيامده بود و بي آنكه بداند بيرون آن دنياي تاريكش چه مي گذرد خود را پادشاه و دنيا را همان چاه مي پنداشت.

راستي كدام روزنامه ما مي تواند قد علم كند و به يك مدير با تجربه از يك رسانه غول پيكر پيشنهاد كار بدهد؟ يا اصلا كدام روزنامه ما از نظر حرفه اي در اين قد و اندازه هست كه به پذيرفته شدن پيشنهادي اين چنيني اميدوار باشد؟چرا پاكستاني كه سنگ بنايش را تنها حدود شصت سال پيش گذاشته اند تا مسلمانان هند كشوري جداگانه براي خود داشته باشند توانسته؟ كشوري كه در همين پنجاه شصت سال گذشته دو جنگ خونبار را پشت سر گذاشته، در جنگ داخلي تجزيه شده تا بنگلادش به دنيا بيايد.  رهبرانش ترور شده اند يا به دار آويخته شده اند،و يا آنها كه زنده مانده اند به اتهام فساد بر كنار شده اند يا تحت فشار ارتش استعفا داده اند. درآمد نفتي ندارد اما تا بخواهي كارگر دارد در كشورهاي عرب و يا حتي همين كيش خودمان. در مساحتي معادل نيمي از ايران ،دو برابر ما جمعيت دارد  و در آمد ناخالص ملي اش نصف ماست . سالها هم تحريم بوده و هم با مقررات حكومت نظامي اداره مي شده بي ثباتي در آن بيداد مي كند و مهد بنيادگرايي در منطقه محسوب مي شود. رييس جمهور فعلي اش هم حتي با كودتا ي نظامي روي كار آمده ومردمش هم  البته در ايران از اقل مخلوقات محسوب مي شوند.

همين پاكستان سالهاست كه بمب اتم و تكنولوژي هسته اي دارد روزنامه هايش رك گو ترين و آزادترين روزنامه ها در آسياي جنوبي محسوب مي شوند. بيست تلويزيون خصوصي ماهواره اي  و دويست شبكه اف .ام راديويي در آن مجوز فعاليت دارند. چهار شهر اصليش روزنامه هاي پر تيراژ  دارند . (دوستان مي دانند كه روزنامه هاي شهرستان هاي ما با چه فلاكتي سر مي كنند ).و همه اينها را برشمردم تا آنها كه سلول هاي خاكستري شان را براي يافتن دليلي براي چراي من به زحمت مي اندازند كار آسان تري پيش رو داشته باشند.

در برابر ما چه داريم؟ روزنامه هايي كه لك و لك كنان ناني به جيب كسي مي ريزند و مايي كه دلمان را خوش مي كنيم به روزنامه نگاري در محيطي كه لقبش رسانه ايست و طبيعتش غير حرفه اي.  و ما ، قورباغه هايي كه بي خبر از چند و چون روزنامه نگاري در دنيايي كه بيرون از چاه ماست، قور قوركي مي كنيم  .

اينها هيچ كدام حرف هاي پر تخطئه يك برج عاج نشين نيست كه خودم سالها در همان روزنامه ها كار كرده ام. درد دل هم نيست. درخواست خانه تكاني ست. و اينكه آي جماعت روزنامه نگار درس خوانده ! همتي!

پ.ن.جالب اينجاست كه ما اغلب خودمان را با كمتر از اروپا مقايسه نمي كنيم. يادم به اين شعر مي افتد كه: و ما دوره مي كنيم شب را و روز را، هنوز را...