امشب ياد آن روزي افتادم كه با رفقا از دانشكده مي آمديم و من بلند بلند اين شعر رضا براهني را زير پل سيد خندان فرياد مي زدم:  

چرا چنين بلند و روشند پله هاي عشق؟

كسي كه مي برد مرا چگونه مي برد؟

چه گيج مي ر ود سرم!

 انگار كه دنيا مال ما بود. نه مال جورج بوش، نه مال احمدي نژاد، نه مال شركت هاي چند مليتي ، نه مال MTV  و هاليوود ، نه مال هيچ كس ديگر.

امروز دوباره حس جا ماندن از دقيقه ها گيجم كرده. گمانم به خاطر اين كه يك ساعتي را توي كتابفروشي  محبوبم بودم. چقدر كتاب نخوانده !

آي...

اي دريغ و حسرت هميشگي!

ناگهان چقدر زود دير مي شود...