این نفرین ازلی، گمانم تا ابد با همه ایرانی‌ها هست كه به هر جای جهان می‌روند، مدام به تطبیق روزگار خودشان و هم‌وطنانشان با روزگار آن یكی آدم‌ها می‌پردازند كه طور دیگری زندگی می‌كنند، یعنی، آسوده‌تر، آرام‌تر و برخوردارتر. و اینكه مثلاً در مقایسه با بقیه كشورهای دور و بر، ما كه خاستگاه مشتركی داشتیم، چرا هم سرنوشت نشدیم؟

یک کاری کرده اند این دوستان فیلترینگ که آدم برای چک کردن اورکاتش باید برود خارجه! دوستانی که برایم پیغام گداشته اید مرسی! بعد از یکسال پیغام هایی را که در بطری اورکات انداخته بودید به دستم رسید!

مثلاً قطار مثلاً سفر
مثلاً مسافر دربدر
مثلاً قرار مثلاً اتاق
 مثلاً یه فرصت بی‌خطر

مثلاً رسیدن یک انار
مثلاً قطار مثلاً سفر
مثلاً ترانه بی‌دلیل
مثلاً تولد یک نفر

مثلاً همین مثلاً اوین
مثلاً هوای به این بدی
مثلاً قطار مثلاً سفر
مثلاً تو که رفتنو بلدی

با اینا یه شعر تازه می‌گم
تو منو به سمت واژه ببر
بگو کوله‌پشتی من کجاست
مثلاً قطار مثلاً سفر

این عکس را نمی دانم مرتضی قدیمی کی از مانا گرفته است اما گذاشتمش با اجازه مرتضی اینجا تا نگاه مانا نیستانی که یکی از ما بود یادمان نرود. یادمان باشد همیشه یکی از ما به بهانه‌هایی مبتذل‌تر از نوشتن نمنه می‌توانیم همان‌جایی باشیم که الان مانا و مهران قاسمفر هستند.
واقعاً واقعاً واقعاً جز نامه‌نگاری‌های بیهوده کاری از دستمان برنمی‌آید؟

این ایتالیاست!

 فوتبال اورژینال!

 ایمان آوردید یا 121 دقیقه دیگر بازی کنیم؟

دیروز گفتم خدا درجه دنیا را گذاشته روی جهنم و خودش توی بهشت سرگرم باغبانی است! حالا تهران دارد باران می آید باران تابستان اثری از مارگریت دوراس! که مرا به یاد تو می اندازد هم باران، هم دوراس، هم بهشت، هم جهنم، هم خدا!

یك عكس به غایت دیدنی از دیشب تهران - كسوف