می گویند آچمز شده‌اید! اس ام اس می‌فرستند که احمدی نژاد سوسکتان کرد رفت پی کارش. می‌خندند که حالا دیگر هیچ غلطی نمی‌توانید بکنید! مساله استادیوم رفتن خانم ها را می‌گویند و این که احمدی نژاد دستور داده که بهترین جای استادیوم را بدهند به زن ها! به ما که رفتیم چندین بار دم استادیوم و اخطار شنیدیم و کتک خوردیم و البته موفق هم شدیم.
 آن چهل و پنج دقیقه ای را که در مسابقه ایران و بحرین با مبارزه (به معنای واقعی کلمه) توانستیم روی صندلی استادیوم آزادی بنشینیم از بهترین دقایق زندگی‌ام می‌دانم اما الان هم فکر نمی‌کنم این که احمدی نژاد این حق را تایید کرده اتفاق بزرگی است.

 نشستن روی آن صندلی های رنگی طبیعی‌ترین حق ماست. طبیعی‌ترین حق آنهایی که هنوز هزار و یک حق دیگرشان زیر پاهای قوانین مردسالارانه له می‌شود. مثال هم لازم نیست بزنم.

 این روزها ما، یعنی کسانی که روی حق استادیوم رفتن زن ها بارها تاکید کرده‌ایم با این که این یکی از خواسته‌هایمان بوده جشن نگرفته‌ایم. کلی کار روی زمین مانده داریم که باید به آن ها بپردازیم. این روزها دارم به این کارها فکر می‌کنم.

نسخه فیلم کوهستان بروک بک را که می دیدم این هشدار به صورت زیرنویس از زیرش رد می شد که:

اگر چند دقیقه ای در یکی از خیابان های تهران قدم بزنید یا رانندگی کنید بدون تردید صدای این آقا را می شنوید که می خواند: حالم بده حالم بده!چند وقتی است که تب صدای بنیامین تمام تهران را داغ کرده است. صدایش را می توانید هم توی مهمانی های معمولی بشنوید هم در پارتی ها و هم از پخش ماشین هایی که از خیابان رد می شوند و هم از مغازه های مختلف که با حال خراب می خواند:

امشب درجه تبم روی هزار و سیصده

اما شاید به چشم تو این تب فقط یک عدده!

همین طور که می بینید قیافه اش آن طور که  پوسترش نشان می دهد یک چیزی توی مایه های بهرام رادان است. هر چند نمی شود اصلاً به این پوسترها اطمینان کرد. من خودم قیافه یکی از این خواننده های دلبر بلا را توی بیلبورد دیدم که شبیه محمد رضا گلزار بود اما خودش را که دیدم بیشتر شبیه خشایار مستوفی بود.

به هر حال این عکسی از تب بهاره تهران است: بنیامین 85

حسش نیست!