سلام
چلچراغ را تا شماره چهل مي خواندم
بعدش يا ما بزرگ شديم يا اينكه ابراهيم رها بي خيال محرمانه شد
كودك فهيم ژوله قد كشيد
يا اينكه آن خانم با حوصله كه نامه ها را جواب مي داد يكي دو جلسه اي غيبش زد
نه شايد هم هيچ كدام اينها نبود
سال كنکور ما بود
سال سرنوشت
و ما سرنوشتمان كه معلوم شد شايد دو ماهي يك بار برويم چلچراغ بخريم
افسوس كه ديگر شرف الدين special seport نمي نويسد ساندويچ بزرگمهر هم ملاتش كم شده تازه اگر باشد
سرتان را درد نياورم
به آلونك ما اگر سري زديد در را بگذاريد باز باشد
كولرمان خراب است
بازديدكنندگان عرقمال مي شوند
سبز و برقرار باشيد سركار خانم ناصري
.......................................
میم نون:برادر جان آمدیم تا دم اسکله شما نفسی تازه کردیم و برگشتیم. خیلی هم آباد بود.

ببین ولی جدا این دفترچه ها را جدی بگیر...اندره ژید همین دفترچه ها را سر هم می کرد می شد رمان...جدی میگم..توسکه سازان نوشته بود
....................
میم نون: از تلاشت برای شجاعت و جسارت بخشیدن ممنونم.اصولا دنیا همین قدر الکیه

به گمونم گاهی دفترچه ها تمام انرژی و شهوت نوشتن را تولید می کنند

سلام خانم ناصری
من مطالب شما را در نشریه چلچراغ می خوانم و بسیار هم علاقه مندم...خواستم شما را نیز دعوت کنم که به وبلاگ من بیایید و لااقل یکبار هم شما من را بخوانید...انتظار بالایی است؟
ممنون

...................
میم نون: یک سر اومدم وبلاگت بازم میام مرسی از سرزدن.

سلام
اوه ! یه چیزی بگم من فکر می کنم جدیدا اگه کامپیوتر و تایپ نباشند قادر به نوشتن نیستم ، نه حوصله اش هست نه اینکه این ویرایش و ذخیره راحت و ... .

این « تو » ، من مخاطب هستم یا احیانا معشوق نویسنده؟

این مرد معقول آمریکایی: پل اوستر، توی اغلب رمان‌هاش، نقش‌های موثر و کلیدی‌ای به دفترچه‌ها داده است؛ دفترچه‌های سرخ ... معمولا شاهکار‌هاش بدون دفترچه‌ها یعنی هیچ. دفترچه‌های مرموز و دوست‌داشتنی.