« ترکیدگی ادیتورم | صفحه اصلی | دوباره این شعر را گم نکن دوباره »
پیشنهاد
May 10, 2007 04:42 AM
دیشب برای اولین بار در زندگیام به اصرار یک دوست شکمو و عزیز که ویار کرده بود برایش حلوا پختم که خدا وکیلی حلوای خوبی از آب درآمد. گرچه در آشپزی ایرانی زعفران را به صخره هم بزنی خوردنی میشود ولی خب آشپزی من هم خوب بود، بپذیرید!
حالا کسی نمیخواهد از مهارت جدید من استفاده کند؟ مردن از شما حلوا از ما!
نظرخواهی
ارسال شده توسط: هومن در ساعت May 13, 2007 12:33 PM
مصی جان وقتی که من مردم دیگر چه فرق دارد؟ برای من حلوا به وقت زندگی کافیست!
ارسال شده توسط: golmaryam در ساعت May 11, 2007 06:32 PM
به رسم دهاتتون توش خرما هم میزنی؟! ما لای نون بستنی پهن میکنیم،بعدش نونه که نرم شد،لوله میکنیم بعدش مثل شیرینی رولت میبریمش...شما نمیخوای از این مهارت ما استفاده کنی زبونم لال؟
ارسال شده توسط: مهدی محجوب در ساعت May 11, 2007 01:38 AM
برای پخت حلوای درخواستی اول روغن می ریزن یا اول آرت؟شهد هم می زنن؟
...
میم نون: برو از نجف دریابندری بپرس
ارسال شده توسط: آزاده عین در ساعت May 11, 2007 01:32 AM
ای شخصی که برای جيگرهای ويار دار حلوا ميپزی و خيرات مي کني، به زودی يک خبر خوش هسته ای به تو خواهد رسيد.
ارسال شده توسط: منصور در ساعت May 10, 2007 05:16 PM
از معدود مواردیه که وقتی به یه مامان می گی دلت می خواد زود برات درست می کنه. می گن بده دل آدم حلوا بخواد :))
...
میم نون: قابل توجه صورتک خیالی! از این روش استفاده کن
ارسال شده توسط: ری را در ساعت May 10, 2007 12:49 PM
مرسی
ارسال شده توسط: آساره در ساعت May 10, 2007 12:31 PM
اوپس!
من عاشق حلوام ولی گیرم نمیاد هیچ وقت، تو مسجدها فقط به زنها میدن!
اگه کسی رو داشته باشی از قسمت زنانه برات کش بره که خب اگه نه که..!
دستم به دامنت ، حالا نمیشه یه بخس سرو حلوا تو این کافه راه بندازی ما دلی از عزا در بیاریم!
ارسال شده توسط: صورتک خیالی در ساعت May 10, 2007 12:30 PM