حال ادیتور وبلاگم خراب است. مسئولش هم توی بیمارستان بستری است. اگر کمتر می‌نویسم یک دلیلش هم این است ولی خب کلی دلیل دیگر هم دارد. هزار و شونصد تا اتفاق در روزهایی که نمی‌نویسم افتاده ولی من درباره‌شان ننوشته‌ام با این که کلمه‌ها توی انگشت‌هایم گیر کرده بودند.

سکوت هم خوب چیزی است ولی من آدم پر حرفی هستم.برای همین سکوت کردن برایم سخت است  این پست را نوشتم که دست و دل خودم روان بشود و از این به بعد کمی بیشتر بنویسم در مورد همه چیزهایی که فکر می‌کنم اگر درباره‌شان ننویسم حناق می‌گیرم.

 معلوم است این چند خط را فقط نوشتم که پینگ بشوم.

*

تردید نکنید کلیک کنید!