آن سال‌هایی كه ما دانشگاه می‌رفتیم عبدالعلی رضایی با مدرك فوق لیسانس استاد دانشكده علوم اجتماعی علامه بود. یك استاد جوان و زنده و پژوهنده(وقتی می‌گویم زنده دوستان دانشگاه رفته من می‌دانند منظورم چیست) همان سال‌ها آزمون دكترا قبول شد اما یك مشكل قانونی كوچك پیش آمد.

درست یادم نیست اما گمانم مشكل قانونی چیزی شبیه این بود كه اگر كسی بعد از چهل سالگی برای دكترا قبول می‌شد و در استخدام دانشگاه نبود قبولی‌اش كان لم یكن محسوب می‌شد. من از علت وجودی چنین مقرراتی سر در نمی‌آورم ولی می‌دانم بعد از این ماجرا عبدالعلی رضایی(حالا دیگر دكتر عبدالعلی رضایی) از دانشكده ما و از ایران رفت.

گمانم یك دانشگاه كانادیی با علاقه او را پذیرفت و الان هم آنجا مشغول تدریس و تحصیل و تحقیق است. تابستان گذشته یك سفر كوتاه آمده بود تهران و علاقه‌مندانش توانستند بعد از سال‌ها به اندازه یك جلسه دو ساعته سر كلاس استاد سابق بنشینند.

ماجرای دكتر نمك‌دوست و دكتر مردیها كه پیش آمد یاد آن استاد قدیمی افتادم. فقدان هر كدام از معلم‌هایی كه هنوز آلوده جزوه‌های تكرار شونده نشده‌اند و سر كلاس درس‌شان می‌شود هنوز چیزی یاد گرفت فقدان بزرگی است. می‌دان كه دانشجوهای دانشكده ارتباطات می‌خواهند روز شنبه در یك اعتراض مدنی شركت كنند و بخواهند استادشان برگردد. من هم كه البته پایه هر نوع اعتراض مدنی هستم حتماً در این تحصن شركت می‌كنم. این فقط یك اعتراض دانشجویی نیست، اعتراض آدم‌هایی‌است كه نمی‌خواهند دانشگاه از حضور یك استاد زنده(به مفهومی كه در بالا گفتم) خالی بماند.

مرتبط:
* تجمع صنفی - دانشجویی در اعتراض به اخراج استادان
* راحت می‌شود استاد اخراج کرد
* جلوگیری از پیش‌روی حذف
* سربازان شنبه
* نفر بعدی این زنجیره كیست؟؟؟