روزی روزگاری جشنواره فیلم فجر برای خودش جشنواره‌ای بود. آن روزها البته دی‌وی‌دی این همه فیلم خارجی به‌وفور در هر سر بازاری یافت نمی‌شد و ما بودیم و همین یك جشنواره كه باید به اندازه یك سال از آن اكسیژن سینمایی می‌گرفتیم. الان جشنواره جشنواره‌ها را ما توی خانه‌هایمان برگزار می‌كنیم.

امسال از سر بیكاری-دقیقاً از سر بیكاری‌ها!- برنامه‌های جشنواره را پیگیری می‌كنم. دیشب رفته بودم فیلم كارگران مشغول كارند كه كارگردانش مانی حقیقی است. همان مانی حقیقی كه فیلم آبادانش توقیف شده بود. من آبادان را به لطف خود مانی حقیقی دیده‌ام و از این یكی كارش هم خوشم آمد.

الان هم از تماشای به‌آهستگی مازیار میری برمی‌گردم كه آق‌بهمن تعریفش را كرده ولی من با این فیلم حال نكردم. گمان می‌كنم خیلی باحالتر و جان‌دار‌‌تر از این می‌شد از آب درش آورد.

در بخش خارجی فیلم‌های خوب را زیاد نشان نمی‌دهند. چرایش را نمی‌دانم. مثلاً! فیلم پنهان میشائیل هانكه كه ژولیت بینوش دوست‌داشتنی بازیش می‌كند تا آنجا كه می‌دانم فقط یك سانس در برنامه جشنواره بود. شب بخیر و موفق باش جرج كلونی را هم فقط روز آخر نمایش می‌دهند.

فقط چون هوا خوب و بارانی و قشنگ و دلبرانه است من می‌روم سینما وگرنه كه چه جشنواره‌ای چه جشنواره جشنواره‌هایی چه بخش بین‌المللی؟! غول تنهای این جشنواره ابراهیم حاتمی‌كیا‌ست با به‌نام پدر!