‏«بارها برایم پیش آمده كه در نمایشگاه كتاب یا در كتابفرشی آقایی به سراغم آمده و از من ‏امضا خواسته و این را اضافه كرده كه: «برای همسرم می‌خواهم، یا برای دختر جوانم، یا برای ‏مادرم» و من هم بلافاصله از او پرسیده‌ام «خودتان چی؟ اهل مطالعه نیستید؟» پاسخ همیشه ‏یكی است: «چرا، كتاب خواندن را دوست دارم، اما می‌دانید، خیلی خیلی گرفتارم.» این پاسخ ‏را ده‌ها بار شنیده‌ام. این مرد و هزاران مرد مثل او آن‌قدر كارهای مهم، آن‌قدر وظیفه و آن‌قدر ‏مسئولیت دارند كه نمی‌توانند اوقات ذی‌قیمتشان را با خواندن رمانی، یا مجموعه شعری یا ‏مقاله‌ای ادبی به هدر بدهند.

 در نظر این‌گونه آدم‌ها ادبیات فعالیتی غیر‌ضروری‌ است، فعالیتی ‏كه بی‌تردید ارجمند است و برای پرورش احساس و آموختن رفتار و كردار مناسب ‏ضرورت دارد، اما اساساً نوعی سرگرمی‌ است، چیزی تجملی است و تنها درخور افرادی كه ‏وقت اضافه دارند. چیزی است درشمار ورزش، سینما، بازی شطرنج و در اولویت‌بندی ‏وظایف و مسئولیت‌هایی كه در كشاكش زندگی بناگزیر پیش می‌آید، می‌توان بی‌هیچ ‏دغدغه‌ای از آن چشم پوشید.‏
این‌طور كه پیداست ادبیات هر روز بیش از روز پیش تبدیل به فعالیتی زنانه می‌شود. در ‏كتابفروشی‌ها، در كنفرانس‌ها و در جلسات كتابخوانی عمومی با حضور نویسندگان و حتی ‏در دانشكده‌هایی كه خاص علوم انسانی هستند شمار زنان از مردان بیشتر است. توجیه سنتی ‏این وضع این است كه زنان طبقه متوسط در قیاس با مردان ساعات كمتری كار می‌کنند و ‏بسیاری از آنها با وجدانی آسوده‌تر از مردان اوقاتی را صرف خیال‌پری و موهومات کنند.

 من ‏نسبت به این نگرش كه زن و مرد را به دو مقوله خشك و نرمش‌ناپذیر تقسیم می‌كند و ‏فضایل و معایبی به هر یك از این دو جنس نسبت می دهد حساسیت دارم، اما در این ‏تردیدی نیست كه خوانندگان ادبیات روز به روز كمتر می‌شوند و در میان خوانندگان ‏باقیمانده هم شمار زنان بیشتر از مردان است.‏
در همه جا وضع كم و بیشتر همین است. مثلاً در اسپانیا بررسی اخیر انجمن نویسندگان ‏اسپانیا نشان داد نیمی از جمعیت این كشور اصلاً كتاب نمی‌خوانند. در همین بررسی می‌بینیم ‏شمار زنانی كه كتاب می‌خوانند به میزان 2/6 درصد از شمار مردان بیشتر است، و این فاصله ‏چنین كه پیداست روی به افزایش دارد. من برای این زنان خوشحالم و به حال آن مردان ‏افسوس می‌خورم، و همچنین برای میلیون‌ها انسانی كه می‌توانند بخوانند اما عزم جزم ‏كرده‌اند كه نخوانند.‏

اگر این آدم‌ها مایه تاسف من می‌شوند تنها برای این نیست كه نمی‌دانند چه لذتی را از ‏دست می‌دهند، بلكه به این دلیل نیز هست كه معتقدم جامعه بدون ادبیات، یا جامعه‌ای كه  ‏در آن ادبیات-مثل مفسده‌ای شرم‌آور- به گوشه‌ كنار زندگی اجتماعی و خصوصی رانده ‏می‌شود و به كیشی انزواطلب بدل می‌گردد، جامعه‌ای است محكوم به توحش معنوی و حتی ‏آزادی خود را به خطر می‌اندازد...»‏