به‌جان خودم صبح میان خواب و بیداری داشتم فكر می‌كردم چرا این مردم هر وقت كارشان گیر می‌كند به مملكت بدوبیراه می‌دهند و هی می‌گویند بله! مملكت گل و بلبل است دیگر! بعد فكر كردم وقتی آن‌لاین شدم توی گوگل جستجو كنم ببینم چندتا «مملكت گل‌وبلبل» در فضای مجازی معلق مانده است؟!

بعدش چون هركار كردم خوابم نبرد بلند شدم احساس خود زرنگ‌بینی كردم و گفتم بروم تا سر خیابان این یكی‌دو تا كار بانكی عقب‌مانده‌ام را انجام بدهم و برگردم.طبق معمول همیشه باجه عابر بانك ملی و كشاورزی با كارت عابر بانك تجارت حال نمی‌كردند. آقایی كه قبل از من می‌خواست پول بگیرد و كارتش مال بانك سپه بود یك‌چیزهایی در وصف مملكت گل و بلبل گفت كه من با یادآوری افكار صبحگاهی‌ام خنده‌ام گرفت ولی بعد چون كارت من هم مورد قبول واقع نشد توی دلم همان‌ها را تكرار كردم و سوار تاكسی شدم كه بروم به نزدیك‌ترین بانك تجارت برسم.بانك تجارتی كه پیدا كردم دستگاه عابر بانكش از شتاب افتاده بود! و داشتند تعمرش می‌كردند رفتم از داخل پول بگیرم آقای متصدی محترم گفت ما كمتر از سیصد تومان نمی‌دهیم و باید از دستگاه بگیرید.گفتم اگر چشم‌های باباقوری‌اش را باز كند می‌بیند آن دستگاه خراب است و من مرض ندارم بیایم اینجا مزاحم شیرینی تر خوردن‌شان  بشوم كه چپ چپ نگاهم كرد و گفت خب برو یك بانك دیگر! انگار طبیعی‌ترین كار همین است كه او می‌گوید.

دوباره تاكسی سوار شدم و در عین حال صدای این آگهی‌های بازرگانی توی كله‌ام پیچیده بود كه بانك فلان بانك شما...میلیاردها ریال جایزه نقدی و غیر نقدی...تنها دو سه روز دیگر فرصت دارید...بشتابید....شبكه شتاب تاب تاب تاب.آخرش برای انجام یك كار كه اهالی ممالك دیگر از توی خانه و پشت كامپیوترشان انجام می‌دهند مجبور شدم نیمی از خیابان ولی‌عصر را طی كنم.

در راه برگشت داشتم فكر می‌كردم كه چه می‌چسبد الان آدم بگوید واقعاً مملكت گل و بلبلی داریما!! ولی گفتم بی‌خیال زندگی‌ سیبی است گاز باید زد با پوست! فقط نمی‌دانم چرا فقط پوستش همیشه گیر ما می‌آید.