معمولاً صفحه‌ حوادث روزنامه‌ها را نمی‌خوانم.رفتار ‌كاراكترهای داستان‌هایی كه در این ‏صفحه‌ها زندگی می‌کنند و می‌میرند این‌قدر از ‌طبیعت زندگی دور است كه ‌سعی می‌كنم ‏‏‌ماجراهاشان را همان دور از زندگی‌ام نگه‌دارم.

‌آخرین بار ‌كه صفحه ‌حوادثی را خواندم ‌زنی ‏‏‌كشته شده بود و از‌شیوه حرفه‌ای ‌تكه تكه‌ شدنش به شوهر ‌قصابش مظنون شده بودند و ‏‏‌كاشف به‌عمل آمده بود كه بله ‌كار خودش بوده.
او با جسم همسرش ‌طوری رفتار‌‌كرده بود ‏كه در مغازه‌اش با ‌سردست و ران و ‌فیله رفتار می‌كرده است!‌ ‌ببخشید ‌كه ‌این‌قدر ‌غیر‌انسانی ‏نوشتم ماجرا همین‌قدر غیر‌‌انسانی است.فقط چون من علی‌القاعده به ‌نشریاتی كه به مسائل ‏‏‌جنایی ‌كشورهای ‌دیگر می‌پردازند طبق ‌همین قاعده سر نمی‌زنم نمی‌دانم در آن بلاد ‌فخیمه ‏هم جنایت‌های ‌خانوادگی این‌ ‌شكلی شده‌اند ‌یا ‌خیر؟ اگر ‌كسی می‌داند به من ‌بگوید تا ‏‏‌تكلیفم روشن شود كه ‌باید از همه ‌دنیا ‌ناامید شوم ‌یا فقط از جامعه خودمان ‌باید فرار ‌كنم؟!‏

گفتم صفحه‌های حوادث را نمی‌خوانم ‌ولی خب ‌گاهی حوادث خودشان را می‌كشانند به ‏صفحه‌هایی كه من می‌خوانمشان.مثلاً ‌همین ‌ماجرای خانم شاعر ‌افغانی را كه به قول این خبر ‏بر‌اثر لت و ‌كوب شوهرش ‌كشته شده است در صفحه‌هایی خواندم كه هر روز به آنها سر ‏می‌زنم.‏
تازگی‌ها ‌كتاب ‌كوچكی خوانده‌ام به اسم «خرده جنایت‌های ‌زناشوهری» نمایشنامه‌ای نوشته ‏‏‌اریك ‌امانوئل ‌شمیت كه نشر قطره ‌منتشرش ‌كرده است.بعد از خواندن این ‌‌كتاب راستش ‏‏‌كلی ‌فكر ‌كردم به این‌كه ‌یك جنایت‌ می‌تواند در بستر ‌یك زندگی ‌معمولی اتفاق ‌بیفتد. ‌یك ‏زندگی ‌كه به‌نظر می‌رسد در آن همه‌چیز ‌كاملاً ‌طبیعی ‌پیش می‌رود.

من و همسرم زندگی‌مان ‏خوب و ‌طبیعی است.خشن‌ترین ‌رفتارمان‌ ‌بیست و چهار ساعت حرف نزدن است ولی فكر می‌كنم آیا ‏فشار ‌عصبی ‌ناشی از ‌یك ‌سوظن می‌تواند چنان در این ‌جریان ‌طبیعی اختلال ‌ایجاد ‌كند كه ‏منطق ‌انسانی ‌حاكم بر این رابطه فراموش كه نه، نابود بشود؟! ‏باور كنید دلایل احمقانه و انگیزه‌های نه‌چندان جدی كه باعث بعضی از این قتل‌هاست آدم را می‌ترساند كه مبادا جنایت هم جز طبیعت زندگی است.
زن‌هایی كه ‌توی صفحه‌های حوادث ‌كسی(معمولاً همسرشان را) می‌كشند و ‌جسدش را ‌تكه ‏‏‌‌تكه می‌‌کنند و ‌قاطی زباله‌ها می‌گذارند دم در ‌شاید ‌وقتی ‌توی آشپزخانه‌شان ‌یك ‌سوسك ‏می‌‌دیده‌اند ‌جیغ می‌زده‌اند و از همان همسر می‌خواسته‌اند ‌بیاید با ‌یك ‌دمپایی ‌كار ‌سوسك را ‏تمام ‌كند چون خودشان طاقت ‌كشتن ‌سوسك را نداشته‌اند!

نمی‌دانم ‌شاید باید از ‌دوستی ‌كه ‏خبرنگار صفحه حوادث است بخواهم از آن‌هایی كه ‌مرتكب ‌یكی از این خرده جنایت‌های ‏زناشوهری می‌شوند بپرسد در زندگی ‌مشتركشان ‌وظیفه ‌كشتن سوسك‌ها با ‌كدام یكی‌شان ‏بوده؟!‏آخر خرده‌جنایت‌های زناشوهری زیاد شده‌اند.