این روزها احساس می‌كنم با دنده خلاص افتاده‌ایم ‌توی ‌یك ‌سرازیری ‌كه ‌انتهایش ‌فروپاشی ‏‏‌سیاسی و ‌اجتماعی است.
دلم نمی‌خواهد ‌سیاسی ‌بنویسم.این‌قدر خبر بد از سوتی‌های ‌سیاسی ‏مقامات و دسته‌گل‌هایی ‌كه احمدی‌نژاد به آب می‌دهد و بی‌تدبیری در انتخاب مدیران منتشر ‏می‌شود ‌كه دلم برای ‌مردمی ‌كه از دق دلشان به او ‌رای دادند می‌سوزد.
بدبختانه ‌هیچ رسانه‌ای ‏هم ‌نیست ‌كه به آنها ‌بگوید ‌دستی ‌‌دستی خودشان را ‌توی چه ‌هچلی انداخته‌اند.
‌تلویزیون ‏آن‌قدر دروغ می‌گوید كه ‌فكر می‌كنم ‌دقیقاً ‌كار اعضا ‌تحریریه آنها ‌تنظیم وارونه ‌خبرهاست ‏البته منظورم ‌تنظیم به‌سبك هرم وارونه ‌نیست!

تلویزیون تا قبل از ‌بیانیه ‌شورای ‌امنیت مدام ‏می‌گفت در‌حالی كه همه ‌كشورهای جهان ‌یعنی ‌كشورهای عضو جنبش عدم تعهد،‌‌روسیه و ‏‏‌چین از حق مسلم ‌ایران برای ادامه فعالیت‌های هسته‌ای دفاع می‌کنند ‌آمریكا با تحت فشار ‏قرار دادن آنها می‌خواهد حال ما را ‌بگیرد! ‌

حتی حالا كه تمام ‌دنیا ‌یك طرف ‌ایستاده و ‌سوریه ‏و ‌ایران و ونزوئلا ‌یك طرف ‌دیگر ایستاده‌اند باز هم از حجم دروغ‌ها ‌كم نمی‌شود.به‌طور ‏مشخص بعد از انتشار این خبر كه به‌قول یكی از دوستان ما در یكی از ده شهر زاغارت دنیا ‏زندگی می‌كنیم خودم شنیدم كه گوینده اخبار تلویزیون گفت نتایج یك پژوهش نشان می‌دهد تهران جز ده شهر مطلوب دنیا برای زندگی قرار دارد!‏
‏‌شاید تا اطلاع ‌ثانوی بهتر است خبرها را از ‌روی نوشته‌های طنز ‌ابراهیم ‌نبوی ‌پیگیری ‏‏‌كنیم. دست‌كم به این ترتیب مثلاً با خواندن انتصاب این سردار و آن سردار در پست‌های ‏سیاسی ‌سكته نمی‌كنیم فقط ‌دپ می‌زنیم.‏
‏‌خیلی تلخ است ‌ولی ‌باید اعتراف ‌كنم كه ‌تنهایی ما ‌خیلی ‌عمیق و ‌خیلی ‌جدی است و باعث ‏این ‌تنهایی ‌سیاستمدارانمان هستند و گرنه مردم از هر روزنه‌ای برای وصل شدن به ‌دریای ‏‏‌دنیا استفاده می‌کنند.‏
‏‌همه ‌سیاستمدارهای ‌دنیا در پرونده ‌كاریشان ‌چندتایی هم اشتباه دارند ‌ولی این روزها ما ‌باید ‏‏‌بگردیم ‌شاید وسط این همه اشتباه از سر تصادف اتفاق ‌خوبی افتاده باشد.‏
می‌خواهم ‌فكر ‌نكنم ‌ولی متاسفانه ‌فكر می‌كنم و ‌فكر ‌كردن ‌اذیتم می‌كند.‌وقتی می‌بینی ‌كاری ‏از ‌دستت برنمی‌آید بهتر است ‌فكر هم ‌نكنی!‏
‏‌قاعدتاً فعالان سیاسی در این برهه ‌زمانی ‌باید ‌كاری ‌بكنند.من نه به عنوان ‌یك فعال سیاسی ‏‏(كه واقعاً هم ‌نیستم) ‌بلكه به‌عنوان ‌كسی كه زندگی‌اش بشدت متاثر از ‌تغییر و تحولات ‏سیاسی است ایده‌های ‌مبهمی در ذهنم دارم و گمان می‌كنم ‌طبیعی است آنها كه دستشان به ‏آتش ‌سیاست نزدیك‌تر است ‌باید ایده‌های روشن‌تری داشته باشند و این روزها وارد عمل ‏شوند.

 ‌راستی فعال ‌سیاسی ‌یعنی چه؟فعالان سیاسی اصلاح‌طلب ‌وقتی در قدرت ‌نیستند ‌باید ‏‏‌چكار کنند؟‌بیانیه دادن و مصاحبه ‌كردن تنها راه ‌فعالیت سیاسی در این برهه ‌زمانی ‏است؟ ‌اینكه همه در برابر این همه اشتباه ‌سكوت كرده‌اند از ترس جان است ‌یا از انتظار فرج ‏كه ‌شاید ‌بنیاد جامعه از هم بپاشد و ‌یك نفر كه مثل  هیچ‌كس ‌نیست ‌بیاید و ماجرا را ختم به ‏‏‌خیر ‌كند؟
سوال ‌واضحم این است كه حزب ‌مشاركت و ‌آقایان ‌كارگزار ‌سازندگی كه معتقدند در ‏‏‌اندیشه و عمل با احمدی‌نژاد مخالف‌اند الان دقیقاً‌ در حال ‌ارتكاب چه ‌غلطی هستند؟آنها ‏‏‌یعنی فقط ‌وقتی در قدرت هستند می‌توانند سد بسازند و حالا كه پرت شده‌اند ‌بیرون ‌باید ‏‏‌بروند به ‌كسب‌و‌كار ‌اقتصادیشان بپردازند و ‌بنشینند تا ‌شاید چهار سال ‌دیگر كه ملت ‏حوصله‌شان از این جماعت سر رفت به آنها ‌رای بدهند و دوباره بروند سد بسازند؟