‌
امروز زندگی‌ام به  كتابخانه‌تكانی گذشت یا بهتر است بگویم به  نوستالژی‌بازی!  آخر هفته پدر و مادر  آقای همسر دارند می‌آیند خانه‌مان و خب اینها بخشی از تلاش‌های یك عروس برای مرتب نشان دادن اوضاع است.

 وسط‌های كار یكدفعه خودم را رفتارشناسی كردم دیدم دارم كتاب‌های شعر و كتاب‌های آكادمیك را می‌گذارم دم دست و كتاب‌های سیاسی را در ردیف پشت و دور از چشم!
به یك نتیجه  دیگر هم رسیدم  و آن این‌كه كتاب‌های جیبی از لحاظ چیدمان مزخرف‌ترین نوع كتاب‌ها هستند چون چیدن یك ردیف كتاب‌‌ جیبی توی كتابخانه مسخره به‌نظر می‌رسد، مرتب هم نمی‌شوند چون قد و نیم‌قدند.
در این تكانش! كتاب‌هایی پیدا كردم كه گم‌شان كرده‌بودم مثلاً مدایح بی‌صله شاملو و فیلم نامه لیلا دختر ادریس بیضایی كه به‌زور از كسی هدیه‌اش گرفته‌بودم.
در ضمن متوجه شدم كه ما علاقه بسیار زیادی به  دانستن زبان‌های خارجی داریم  از اسپانیولی و فرانسه و ایتالیایی بگیر تا مثلاً سواحیلی ولی انگار ماجرا در حد همان علاقه باقی مانده است!
دیگر اینكه شمردم دیدم ما یازده جلد قران كریم و مجید  توی كتابخانه‌ خانواده هسته‌ای‌مان داریم! این هم از شدت و حدت مسلمانی ما!