اگر تا سه روز در لندن بمانم و زیر اتوبوس‌های قرمز نروم بقیه روزها را هم جان سالم به در می‌برم. امروز روز دوم بود.

از جمله دلم می‌خواست تصویرگر کتاب کودک شوم. اگر می‌شدم لابد چنین شبی که کلمات موزون و مقفی به کارم نمی‌آمدند، می‌شد رنگ‌ها را قاطی کنم و تصویری بسازم از داستان بچه‌ای که هیچ وقت هیچ وقت هیچ وقت بزرگ نشد و آن وقت، همان‌جا وسط کاغذهای اشتنباخ خوابم می‌برد شاید ...

یکی از مشکلات روزنامه‌نگار جماعت این است که وقتی بنده خدای اسم و رسم داری درگذشت، اینترنت را زیر و رو کند دنبال عکسی از عزیز تازه درگذشته.

در شهرهای اروپایی، سنگفرش خیابان‌ها، سنت رایجی است. بخصوص در مرکز شهر.
این سنگفرش‌ها برای پیاده روی حرف ندارند اما اگر قرار باشد که روی همین خیابان‌های سنگفرش رانندگی یا دوچرخه سواری کنید با ضربه‌ها و تکان تکان‌های مدام، چندان حس خوبی نخواهید داشت اما همیشه راهی هست. مثلا وقتی یک خیابان سنگفرش سرازیر را پایین می‌روید خودتان را رها کنید، ترمز را هم همین‌طور و بلند بلند بخوانید شوق است در جدایی و جور است در نظر/ هم جور به که طاقت شوقش نیاوریم.
حسن این کار این است که وقت خواندن صدایتان یک کشیدگی و لرزش خوبی پیدا می‌کند و احساس می‌کنید شجریان دوچرخه‌سواری هستید که از یک خیابان سنگفرش به سرعت باد می‌گذرید. تازه درد نشیمنگاه‌تان را هم فراموش می‌کنید.

حوصله‌ام سر رفته بود. زدم بیرون از خودم.