من نمی‌دانستم مهدی غبرائی تجربه زندان دارد. این طور که در این کتاب گفته او سال ۵۰ به خاطر عضویت در گروه سیاسی ستاره سرخ (که خودش می‌گوید جریانی سیاسی بود با گرایش مارکسیستی) زندانی شده و به ده سال حبس محکوم شده که با پیروز شدن انقلاب دوران زندان او هم تمام شده است. 

بعد از انقلاب به وزارت علوم پیوسته اما در سال شصت پاکسازی شده است.

 

یک جا از این کتاب می‌گوید «هر کجای زندان، بخصوص دوره‌های زیر بازجویی، فشارهایی که به تو می‌آید و توهین‌هایی که می‌شنوی، تو را به فکر انتقام جویی می‌اندازد و از آن طرف فداکاری‌ها و شجاعت‌ها و صمیمیت‌های دوستان را می‌بینی که بعضی از آنها را جلوی چشمانت می‌برند و اعدام می‌کنند. همه اینها به تو نیرو می‌دهد که باید در مقابل ستم بایستی. البته به نظرم زندانی سیاسی از مرز سه سال که گذشت، با خودش و با سرنوشتش روبرو می‌شود، یعنی تا قبل از آن هنوز گرمای اولیه در او هست. ولی بعد کم کم، زندانی باید با خودش بنشیند، خلوت کند و کنار بیاید و ببیند که چطور می‌تواند سرنوشت خود را تحمل کند.» 

غبرائی در مورد متن حکم دادگاه و عنوان اتهامی‌شان می‌گوید: «اصل عنوان این بود: اقدام علیه امنیت کشور و عضویت در گروه با مرام اشتراکی، بر هم زدن اساس حکومت و یا مسلح شدن بر ضد مقام شامخ سلطنت...»