« روز چندم | صفحه اصلی | سینما »

شوخی

November 8, 2010 07:07 PM

افسانه‌ای وجود دارد در مورد این که «ما ایرانی‌ها» آدم‌های شوخ و طنازی هستیم. حقیقت‌اش این است که من هم تا مدتی به واقعیت داشتن این افسانه باور داشتم. گاهی طنزهای عمران صلاحی را می‌خواندم می‌گفتم عجب موقعیت شناس و شوخ طبعیم ما! الان اما مدتی است که از منکران آن شده‌ام. 

این روزها بیشتر می‌بینم بسیاری از ما که باید به اقتضای سواد و حرفه و ادعایمان درجه رواداری‌مان بالا باشد حتی شوخی نمی‌فهمیم. حتی شوخی را از کسی که شغل‌اش شوخی کردن است مثل طنزنویس یا کاریکاتوریست یا کمدی‌نویس تحمل نمی‌کنیم. 
 شوخی‌ها را جدی می‌گیریم. بدترین برداشت ممکن را از آن «شوخی جدی شده» می‌کنیم و بر سرش یقه‌گیری هم می‌کنیم. و این یقه‌گیری‌ها قربانی هم به جا می‌گذارد. 

در طول روز که پشت کامپیوتر نشسته‌ام برای هدر نرفتن وقتم پادکست هم گوش می‌دهم. فید پادکست بعضی از دانشگاه‌ها را به ریدرم اضافه کرده‌ام. بیشتر این پادکست‌ها سخنرانی‌های دانشگاهی هستند. 

کسانی که در نشست‌های رسمی آکادمیک و یا حتی سیاسی این طرف دنیا شرکت کرده‌ باشند می‌دانند که هر چند دقیقه یک بار سخنران نکته‌ای می‌گوید که صدای خنده حضار را بلند می‌کند. در پنل‌ها (میزگردها) کار گاهی به مگو مگوهای سراسر طنز می‌کشد. 
این به مهارت دیگری هم برمی‌گردد که من اسمش را می‌گذارم مهارت ارائه یا به قول خارجی‌ها پرزنتیشن. 

بسیاری از آدم‌های ما که حرفی برای گفتن دارند میکروفون را ابزاری برای زدن حرف‌های خودشان می‌دانند. اما دیده‌ام رفتار حرفه‌ای‌ها این طور نیست. آنها از میکروفون استفاده می‌کنند تا به دیگران حرف‌شان را بگویند. برای همین است که فقط برایشان صرف حرف زدن مهم نیست، شنیدن حرف‌هایشان و توجه به آنها مهم است.  

به نظر من طنازی مستلزم سطحی از هوشمندی است. یعنی شوخی کردن و حاضر جوابی و طنازی نیاز به آی کیوی بالاتر از متوسطی دارد. برای همین است که اگر آدم هوشمندی برای نوشتن طنز یا تهیه یک برنامه طنز انتخاب نشود کار به جای طنازی به مسخره بازی می‌کشد. 

کیفیت برنامه‌های طنز را در رسانه‌های اروپایی و آمریکایی با طنزهای خودمان ببینید. شما هم معتقد می‌شوید که ما تا «شوخ طبعی» کیلومترها فاصله داریم. 

*شوخی که می‌گویم با توهین و مسخره کردن دیگران خیلی فرق می‌کند. منظورم نکته‌دانی است و بازی با کلمات و موقعیت‌ها و درک و برجسته کردن لحظه‌های نادری که به چشم همه کس نمی‌آیند. 

 

masoome naseri | 07:07 PM

 

نظرخواهی

موافقم. فقط یک نکته هست که آنها به ترک دیوار می خندند و ما حالا حالاها حاضر ب خندیدن نیستیم.

ارسال شده توسط: سین جیم در ساعت November 10, 2010 01:10 PM

نظر شما چيست؟










Remember personal info?