در شهرهای اروپایی، سنگفرش خیابان‌ها، سنت رایجی است. بخصوص در مرکز شهر.
این سنگفرش‌ها برای پیاده روی حرف ندارند اما اگر قرار باشد که روی همین خیابان‌های سنگفرش رانندگی یا دوچرخه سواری کنید با ضربه‌ها و تکان تکان‌های مدام، چندان حس خوبی نخواهید داشت اما همیشه راهی هست. مثلا وقتی یک خیابان سنگفرش سرازیر را پایین می‌روید خودتان را رها کنید، ترمز را هم همین‌طور و بلند بلند بخوانید شوق است در جدایی و جور است در نظر/ هم جور به که طاقت شوقش نیاوریم.
حسن این کار این است که وقت خواندن صدایتان یک کشیدگی و لرزش خوبی پیدا می‌کند و احساس می‌کنید شجریان دوچرخه‌سواری هستید که از یک خیابان سنگفرش به سرعت باد می‌گذرید. تازه درد نشیمنگاه‌تان را هم فراموش می‌کنید.