هیچ وقت این قدر به دست چپم فکر نکرده بودم که چه تکه کم مصرفی است نسبت به دست راستم. امروز زیر دوش که آب با فشار به دستم می‌خورد فهمیدم چقدر مشکل دست راستم جدی است و نباید تا مدتی ازش کار بکشم. این است که الان با دستمال گردن بسته‌امش به گردنم و دارم تلاش می‌کنم با دست چپ اینها را بنویسم.
 دست چپم طفلکی غیر از این که موجود تنبلی بار آمده با سمت راست کیبورد هم آشنایی چندانی ندارد مثلا همین الان برای پیدا کردن میم و نون در سمت راست هم " را فشار داد هم : را و هم جی را. بعد سرش داد زدم که الاغ میم ال است و نون کا. ولی بعد دلم سوخت طفلکی گناهی ندارد یک عمر سمت چپ کیبورد بالا و پایین رفته است و بالای سر اس و دی و دبلیو و ایکس چرخیده است حالا از کجا بداند سمت راست کیبورد کی به کی است.
روی پد لپ تاپ هم نمی‌تواند راحت بالا و پایین برود.

چند وقت که مجبور شد سمت راست کیبورد بچرخد خودش راهش را پیدا می‌کند. به نظرم الان عذاب وجدان دارد که مثل دست راست خرکاری نکرده و درد نمی‌کند. یک جور حس مرفه بی درد بودن دارد. عجیب است که دست چپ مرفه بی درد بشود اما شده.
حالا هم گیج و منگ زل زده به سمت راست بالای کیبورد می‌‌خواهد بداند ح را از کجا بردارد که بنویسد حالا. چند بار [ و پی و او و آی را زد تا فهمید ح همان پی است.
بالاخره درست می‌شود. چاره ندارد.