« بی‌سر و سامانی | صفحه اصلی | بدرالسادات مفیدی این شکلی است »

زندگی سه بعدی

March 15, 2010 01:21 AM


آلیس در سرزمین عجایب سه بعدی‌اش بهتر از آواتار بود. طوری بود که انگار که باید سه بعدی باشد. مثل آواتار سه بعدی بودنش را به رخ آدم نمی‌کشید. در آواتار به نظرم جیمز کامرون صحنه‌هایی را خلق کرده بود که نشان بدهد وقتی از سینمای سه بعدی حرف می‌زند منظورش چیست اما آلیس در سرزمین عجایب، سه بعدی بود، چنان‌که انگار زندگی طبیعنا سه بعدی است.
شاید هم به خاطر داستان آشنای آلیس بود، شاید هم به خاطر این که من از غول‌ها خوشم نمی‌آید و خوشحال بودم که جیمز کامرون در اسکار امسال سنگ روی یخ شد.
جیمز کامرون با آواتارش امسال طوری به جهان نگاه می‌کرد که انگار یک موضع خاص جهان را پاره کرده است با اما تیم برتون گفت این قصه‌ای است که من تعریف می‌کنم بعد که شروع کرد به تعریف کردن و دیدیم قصه‌اش طبیعتا سه بعدی است.
 

masoome naseri | 01:21 AM

 

نظرخواهی

نظر شما چيست؟










Remember personal info?