« چطوری عشقم؟ | صفحه اصلی | اوین چقدر جا دارد؟ »

کهولت

January 26, 2010 05:10 PM

به آذین در کتاب خاطرات زندانش یک جا می نویسد:
چهارشنبه بیست و سوم دی ماه ۱۳۶۶- زادروز من. اینک هفتاد و سه سال تمام دارم. پیرم و پیری ام در گرفتاری زندان سپری می شود. این پنجمین سال است که از زن و فرزند دورم. چه باد و طوفانی برما وزید! پراکنده شدیم. با این همه، انقلاب بزرگی که در زندگی کشورمان در گرفته است به همه مصائبی که بر ما فرود آمده است و بازِ به شومی خامی ها و شتابزدگی ها و تنگ تظری هامان فرود خواهد آمد، می ارزد. ما می رویم و فراموش می شویم، هم رنج ها و هم امیدها و پندارهامان. ولی ملت بزرگی زاییده شده است که فردای درخشان آزادی و دانش هماهنگی جان ها را تا چندی در خود خواهد پروراند.


دیشب که اینها را خواندم یاد محمد ملکی افتادم. من شخصا با او آشنا نیستم. در همین حدود زندگی سیاسی اش از او خبر دارم اما می دانم که این آدم حالا هفتاد و شش ساله است. هم سرطان دارد و هم نارسایی قلبی و برخی بیماری های رایج ناشی از کهولت سن.

ابراهیم یزدی هم هفتاد و هشت ساله است. من هر چه فکر می کنم واقعا نمی توانم در بند نگه داشتن آدم هایی از این دست را حتی از لحاظ امنیتی توجیه کنم. این فقط یک بلاهت امنیتی است.

masoome naseri | 05:10 PM

 

نظرخواهی

در واقع پایینتر از بلاهت است. مغزی وجود ندارد که بلاهت معنی داشته باشد! تماما بی مغزی است و عمل لاتهای بی مقداری که در مرحله کودکی مانده اند.

ارسال شده توسط: سیامک در ساعت January 26, 2010 07:50 PM

نظر شما چيست؟










Remember personal info?