امروز قرار مردم میدان توپخانه بود. حوالی سه و نیم که از خیابان سعدی پایین می‌رفتم خلوت بود ولی در خیابان فردوسی پیراهن مشکی‌پوش‌ها با نشانه‌های سبزشان در حال سرازير شدن بودند.  هوای امروز تهران ۳۶ درجه بود.

زیر سایه درخت های اندک میدان توپخانه هوا کمی خنک‌تر بود اما انبوه جمعیت ساکت زیر تیغ آفتاب ایستاده بودند. گاهی صدای صلوات هم بود اما خیلی کم و اکثریت معتقد بودند باید به همین سکوت ادامه بدهند.

خیلی‌ها شعارهایی با این مضمون حمل می‌کردند که نباید خسته بشویم و خسته شدن ما چیزی است که کودتاچی‌ها می‌خواهند. تراکت‌ها و کاغذهایی که نوشته‌ای داشتند دست به دست می‌شدند. یک کاغذ آچهار را که محتوی آن استراتژی‌های لازم برای تداوم اعتراض‌ها بود همه دور و بری‌های من خواندند و دست به دست گرداندند تا بقیه هم بخوانند.

 مردم از همدیگر می‌پرسیدند اطلاعاتشان را چطور به دست می‌آورند و در عصر جامعه اطلاعاتی آنهایی که با دور زدن فیل‌ترها به اطلاعات دست پیدا می‌کنند آن را دهان به دهان منتقل می‌کنند.

بی بی سی فارسی که بسته بود حالا کل وب سایت جهانی بی بی سی بسته است. صفحه اصلی سی ان ان باز می‌شود اما صفحات داخلی‌اش فیل‌ترند. حتی خبرهایی که مربوط به ایران نیستند هم فیل‌ترند.

یوتیوب و فیس بوک و تویتر و فرند فید هم همین طور. گوگل ریدر و جی‌میل را هم اگر ببندند دیگر همه راه‌ها تمام می‌شود و الفاتحه. خبرنگارهای خارجی حق ندارند از تجمع‌ها تصویر بگیرند.

گاهی هلی‌کوپتر پلیس از بالای سر جمعیت رد می‌شد و مردم دست‌هایشان را بالا می‌بردند و شاخ و شانه می‌کشیدند. در تجمع امروز که به یادبود شهدای درگیری‌های اخیر برگزار شده بود عکس‌هایی از کشته شده‌ها هم حمل می‌شد.

مردم به سبک و سیاق انقلاب برای تجمع بعدی قرار می‌گذاشتند. از گروه‌های فشار خبری نبود و پلیس هم با آرامش فقط تماشا می‌کرد. تلویزیون اما تلاش می‌کند القا کند این طرفداران آقای موسوی هستند که دست به خرابکاری می‌زنند.

حتی در برنامه خانواده هم امروز ظهر مثل تاکسی‌ها حرف مجری‌ها و کارشناس به سیاست کشید و همین سیاست دنبال شد.

ساعت ده شب که می‌شود مردم می‌روند الله اکبر می‌گویند. همین الان اینجا در پونک صدایشان را از آپارتمان‌های اطراف می‌شنوم. همه می‌پرسند چه می‌شود؟

به نظر من بستگی زیادی به درجه حرارت هوای تهران در روزهای آینده دارد. بالاخره یا حکومت باید کم بیاورد یا مردم خسته شوند. نامزدهای اصلاح‌طلب و ستادهایشان تلاش می‌کنند کمترین نقش را در سازماندهی مردم داشته باشند.

این کار گرچه محاسنی دارد اما باعث سرگردانی شده است. همین امروز در میدان توپخانه یکی می‌گفت حرکت کنیم یکی می‌گفت بایستیم. یکی می‌گفت شعار بدهیم و دیگری می‌گفت سکوت کنیم.

همین سیاست سکوت گرچه بین خرابکارها و مردم فاصله می‌اندازد و باعث می‌شود بهانه دست نیروهای مقابل نیفتد اما می‌تواند خسته‌کننده باشد و حجم انبوه انرژی مردم به صبر کردن می‌گذرد و نمی‌دانم این صبر تا کجا ادامه پیدا می‌کند.

روز جمعه قرار است هوادارن تغییر شرایط به نماز جمعه بروند. نماز جمعه اصولاً میدان این بخش از جامعه نیست و اکثرا با فضای آن آشنا نیستند. نماز جمعه اصطلاحاً سر محل آن طرفی‌هاست و خب رفتن به سر محل رقیب حتی در دعواهای نوجوانی هم دردسر ساز است.

با توجه به این که امامت این نماز از قرار با رهبر است کاملاً همه چیز در ابهام قرار دارد. جمعه روز مهمی است.

.................................

پ.ن: محض اطلاع گويا برنامه نمازجمعه امروز لغو شده است.