شبش یکی زنگ زد و گفت یه پاسپورت و بلیط کنار یک سطل زباله پیدا کرده، که البته محال بود چون این اقلام و شماره تلفن محل اقامت من توی قسمتهای مختلف کیفم بودند...

قرار گذاشتیم و اینا رو به من داد..من یه چشمم اشک بود از اینکه می دونستم اون آدم کیف منو داره ولی وجدانش فقط بهش اجازه می ده اینارو پس بده

تمام عکسهای جاهای مختلف سفرم و فیلمشون رو که هنوز وقت نکرده بودم آپلود کنم و دوربینی که با پس انداز کردن با لنزهاش خریده بودم به همین سادگی رفت

به آدمش بستگی داره هاجر جان

گاهی حتی تلفن و ایمیل هم کمکی نمی کنه

البته چه اون موقع و چه الان باز هم میگم دمش گرم که حداقل اون وجدان نصفه نیمه باعث شد کار من توی بلاد غربت به سفارت و پلیس مهاجرت و از این حرفا نکشه

سفرم رو کوتاه کردم و -به دلیل نداشتن پول - برگشتم و حالا هر کی از خاطرات گم کردن کوله پشتی که می گه، دلم فشرده می شه

تبریک میگم که به زندگی برگشتی !

یکی از شعرهای من توی وبلاگ رندانwww.rendaan.blogspot.com اومده خوشحال می شم بخونی و خوشحالتر اگر نظز هم بدی

شاد باشی