هنرمندان بسیاری در مورد مفهوم "ناز" و "قمیش" ترانه خوانده‌اند، از غلامحسین بنان تا امیر تتلو اما آنچه این روزها در فضای سیاسی ایران مشاهده می‌شود در هیچ‌کدام از این ترانه‌ها تاکنون نیامده است. و لذا شعرای بسیاری در وصف این ماجرا مانده‌اند. یکی‌اش خود من!

این طرف میدان انتخابات ریاست‌جمهوری، چند دوره به خریداری ناز و قمیش آقای میرحسین موسوی گذشت. دست‌کم سه دوره، جمعی به او مشغول بودند و او غایب زمیانه بود.

 هر بارخلق الله جمع شدند و سراغ ایشان رفتند و هی گفتند که به قول آقای منصور ما رو به رقص آوردی ای بداخلاق، ای بابا دست از این اداها بردار اما ایشان گویا هر بار می‌گفتند شرمنده، بنده، دلم جای دیگه بنده! 
و بعد از هر نشست سیاسی از این دست، همچین حساس، می‌رفتند رنگ بنفش و زردشان را قاطی می‌کردند و می‌پاشیدند روی بوم!

حالا بعد از کلی ادا و اصول، و در چهارمین دور از قر و اطوارهای سیاسی، ایشان، بله را گفته است اما خیلی دیر. طوری که باز هم ملت برگشته‌اند که ای بابا! حالا چرا؟!

سید محمد خاتمی هم که کلا تیریپش عین کلمه عشوه است. یعنی همچین که رئیس جمهور می‌شود و همچین که نمی‌شود و همچین که وقت اعلام نامزدی از بغض لب می‌لرزاند، و همچین که عبا می‌چرخاند و  در کنفرانس‌های بین المللی، قبا می‌گرداند و از آن خنده‌های لوند و دلبرانه پرتاب می‌کند به سمت دل ما و همچین که از آمدن و نیامدن می‌گوید عین خانم فائقه آتشین در کلیپ "من آمده‌ام وای وای" بند دل ما را می‌ریزد. و همین روزهاست که در چاپ تازه لغتنامه دهخدا ذیل عنوان عشوه، بنویسند؛ آنچه خاتمی است!

چندین ماه، کلی آدم با دسته گل دم در خانه سید جمع شدند که آقا جان! بیا این گندی که زدی را خودت جمع کن. ایشان هی رفتند و آمدند و هی گفتند هنوز واسه من زوده، من میخوام ادامه تحصیل بدم!

بعد که ملت اطمینان دادند که سیدجان! شما بیا نامزد شو، این مدارک کاغذ پاره‌ای بیش نمی‌باشند و توی جوبای آکسفورد از این مدارک ریخته، ایشان بالاخره آمدند.

خب حالا کروبی که عمرا کنار نمی‌رود. می‌گویید نه بروید روزنامه اعتماد ملی را بخوانید. آقای کروبی به بروبچه‌های اعتماد ملی مشق روزانه داده است و تا انتخابات هر روز در همه صفحات بیست بار می‌نویسند که کروبی هیچ رقمه کنار نمی‌رود. به نفع کسی انصراف نمی‌دهد و تا آخر این بازی می‌ماند.

میرحسین هم که جخ! بعد از بیست سال همانند ترمیناتور آمده تا در بازی بزرگ روبروی آقا این بار بایستد و کم نیاورد و بزند و نفله کند و بگوید این تو بمیری از توبمیری‌های بیست سال پیش نیست.

می‌ماند همین سید ممد عبا شکلاتی خودمان که خودش را بیندازد زیر تانک.

حالا صبح بیدار شده‌ام می‌بینم یکی از دوستان خیلی نزدیک به جبهه مشارکت در فیس بوک نوشته:

 راستی خاتم فیروزه بو اسحاقی / خوش درخشید ولی دولت مستعجل بود - با ورود قطعی میرحسین موسوی به انتخابات، سید محمد خاتمی بر آن است که هرچه سریعتر اعلام انصراف کند.

داستان از این مسخره‌تر شنیده بودید؟

خب سعی کرده‌ام از صبح عصبانی نشوم و بخندم به این که این اتفاقات در ایران فقط می‌افتد که منت یک نفر را هی بکشند و او عشوه بیاید. و بعد که آمد هی منتش را بکشند که جان من نرو. اما راستش خنده ندارد.

می‌گویند "اسکل" نام پرنده‌ای است که در تابستان برای دوران سرما و زمستانش آذوقه و دانه زیر خاک پنهان می‌کند ولی زمستان که می‌شود فراموش می‌کند کجا خوراکی‌اش را چال کرده و همه جا را دنبالش می‌گردد. آن "اسکل" شاید ماییم.