« شب بیداری | صفحه اصلی | نتوان مرد به سختی که من اینجا زادم »

invisible

October 18, 2008 12:53 AM


امروز داشتم فکر می کردم آن قدرها دور نیست روزهایی که برای خودم دیوانه ای بودم. روزهایی که به بچه ها می گفتم می روم سر خیابان و از شهسوار سر در می آوردم. روزهایی که همه دنبالم می گشتند و من می گذاشتم و می رفتم درکه و آنجا هم که لازم نبود موبایل را خاموش کنم؛ مشترک مورد نظر همین جوریش هم در دسترس نبود.

الان مدام اویلیبلم، در دسترسم و از این متنفرم.

masoome naseri | 12:53 AM

 

نظرخواهی

ات?اقا اصلا هم اویلبل نیستی.
یک وبلاگ راه انداختم که تا انتخابات می خوام ادامه ش بدم. وبلاگی که اگر پینوکیو حدس می زد مسیر آدم شدنش قراره از چه پیچای خطرناکی بگذره، سعی می کرد راهش بندازه، بلکه بخشی از مخاطرات دیجیتالی حل بشه.

ارسال شده توسط: درمینه در ساعت October 19, 2008 01:16 PM

اون وقتا خيلي هم باحال نبودي لااقل ده د?عه خود من رو سر كار گذاشتي و غيبت زد حالا اگه ما خانومي مي كرديم دليلش اينه كه پذير?ته بوديم بايد تو رو همينجوري قبول داشت . حالا ر?تي اون ور دنيا ?كر مي كني همه مثل ماهستن؟
آخي بميرم ديگه نميتوني كسي رو سر كار بذاري؟
ولي اون معصومه اي كه من ميشناسم محاله عاقل بشه اصلا اگه ديوونه نباشه ديگه دوسش ندارم
................................
میم نون: حالا ما یه ا?ه ای اومدیم تو باور نکن :) چاکریم

ارسال شده توسط: رارا در ساعت October 19, 2008 07:38 AM

نظر شما چيست؟










Remember personal info?