دیدن ندارد آسمان پركلاغی
  وقتی تو هم از من نمی‌گیری سراغی
گشتن ندارد این خیابان‌های مسموم 
لختی بخوان آوازهای کوچه باغی

حالم گرفته از خبرهای پر از خون
لعنت به این خط و خبر لعنت به لعنت
سر می‌گذارم در سکوت سرد دربند 
پای پیاده می‌روم تا پارك ملت

حالم گرفته از نبود دست‌هایت 
در دست من، كه سردم و سخت و كلافه
وقتی تو ننشینی میان دود سیگار 
لعنت به کافه، هر چه کافه، هر چه کافه

ول كن سیاست را، بیا اینجا بهار است 
باران گرفته روی چتری كه ندارم
تا بیستم آوریل خیلی مانده خانم؟  
هی روز و شب را روز و شب را می‌شمارم

بی‌فایده شب می‌شود روز و شب من 
مدراتوكانتابیله‌ام پایان ندارد
خط می‌كشم روز و شبم را روی دیوار  
چشمم به این تقویم‌ها ایمان ندارد

اصل قضیه این كه می‌خواهم تو باشی 
وقتی نباشی مزه گیلاس تلخ است
بودن میان این همه آدم قراضه 
این مردم تاریك بی‌احساس تلخ است

یك فیلم تازه، یك كتاب تازه رو كن 
بگذار دولچه پونته در رویا بخواند
بنشین كنار پنجره رو به تماشا 
بگذار دولچه پونته از دریا بخواند

---------
پ.ن. یادم رفت بنویسم که دلم می خواست این را بهمن بخواند. یکی از دلایل اینجا نوشتنش این بود. فکر می کنم از چند خط آن خوشش بیاید.