حالم خوب نیست. به هم ریخته‌ام. فیلم پارتی را دیده‌ام و حسابی گریه کردم. دیده بودیش؟ من نه. اگر هم دیدی حتما یک‌بار دیگر ببینش. معناش مطمئنم این بار فرق می‌کند.

این بازی سیاست در ایران و این " این کلاه آن کلاه کردن"‌های ما به نظرم دیگر بی‌فایده است. ادا در می‌آوریم. به خودمان دروغ می‌گوییم چون جرات راست گفتن نداریم. مثل آدم هایی که بچه شان مرده و نمی‌خواهند باور کنند.

هی امید واهی می بندیم که هی از دست بدهیم و دوباره امید ببندیم. فقط از سر ترس که واقعیت را نپذیریم، که جلوی ما ایستاده، سیاه، کج، عبوس، با صورتی پر از آبله و چرک، به ما دهن کجی می‌کند و دندان‌های زشتش را نشان می‌دهد و ما به رویش لبخند می‌زنیم و می‌گوییم که فردا قیافه نحسش، از دیو تبدیل می شود به فرشته.

خیلی احمقانه است این پافشاری ما در انکار واقعیت. اینها که می‌نویسم از سرخوردگی نیست. از گریه‌های یک ساعت پیش هم نیست. می نویسم که بدانی چه فکر می‌کنم.

می نویسم که فکر کنی. چون پستت را که خواندم حس کردم داری از خودت سئوال می کنی. جواب من همین است که خواندی. که نوشتم.

.......................................................