مایلی‌کهنیسم به �?وتبال برگشته است. نتایج ضعی�? تیم ملی �?رصتی �?راهم کرده که آقایان به تلویزیون بیایند و عرض اندامی کنند و مدام به بینندگان عزیز یادآور شوند خیلی وقت پیش‌ها آنها از سر دلسوزی (و نه از سر چشم داشتن به نیمکت تیم ملی) یادآوری کرده بودند که اگر چنین شود چنان خواهد شد. و در لزوم است�?اده از مربی وطنی این استدلال ابلهانه را می‌آوردند که همیشه مربی تیم‌هایی که به مراحل پایانی جام جهانی می‌رسند بومی همان کشورند!
دیشب برنامه یک جهان یک جام شبکه سه، میکرو�?ون را داده بود دست مایلی‌کهن(که به قول خودش بعد از هشت ماه دعوت شده بود به تلویزیون ) و یک کارشناس �?وتبال حرص‌آور به اسم شعبانی تا بدترین حر�?‌‌ها را علیه تیم ملی و برانکو بزنند. مایلی‌کهن که رسماً با تعلیق‌های طولانی حر�? می‌زد و حتی بعضی وقت‌ها برای بیان یک کلمه حر�?، به خودش سخت �?شار می‌آورد.
مردم عزیزی هم که در گزارش‌های تلویزیونی حر�?‌هایشان پخش می‌شد دریغ از یک ذره انصا�?! انگار تیمی از بهترین ستاره‌های دنیا را روانه آلمان کرده باشند و ستاره‌ها‌ ناامیدشان کرده باشند توقع داشتند برزیل را هم درو کنیم و برگردیم.
یک آدم منص�? پیدا نمی‌شود بگوید دوستان عزیز لط�?اً ترمز کنید! اما تلویزیون و مجری‌های ورزشی‌اش هم به این بی‌انصا�?ی‌ها در سطح وسیع دامن می‌زنند و بر عصبیت موجود در �?ضا می‌ا�?زایند.
من هم از برانکو عصبانی‌ام که علی دایی را تعویض نکرد. از علی دایی عصبانی‌ام که شان خودش را ح�?ظ نکرد و روز بازی با مکزیک بزرگترین تماشاچی میدان بود اما روحیات خودمان را هم می‌شناسم و مطمئنم اگر برانکو بدون علی دایی به آلمان می‌ر�?ت و همین نتایج را می‌گر�?ت باز همین دوستان از پشت همین میکرو�?ون‌ها در ضرورت است�?اده از سرمایه‌های ملی داد سخن می‌‌دادند و تحلیل‌هایشان را می‌ریختند روی دایره که اگر علی دایی می‌بود خط حمله‌مان �?لان و بهمان می‌شد. ما که بهتر از هر کس می‌دانیم چه ملت باص�?ایی هستیم. از SMS‌هایی که تا همین دیشب رد و بدل می‌شد پیدا نیست؟
 در مورد این‌که ما می‌توانستیم تیم ملی بهتری داشته باشیم هیچ شکی نیست. اما این تیم ملی را که نمی‌شود از لوله‌ آزمایشگاه بیرون کشید؟ همین روزنامه‌ها‌یی که این روزها تیتریک‌هایشان به شعرهای �?ریدون مشیری پهلو می‌زند چند بار وضعیت اس�?ناک مدارس �?وتبال و تیم ملی نوجوانان و جوانان را تیتر یک‌ کرده‌اند؟
اگر بودجه میلیاردی �?عالیت‌های �?رهنگی-تبلیغاتی �?دراسیون �?وتبال (که از قبل آن نه یک پرچم سه رنگ دست کسی داده شد نه یک پیراهن تیم ملی تن نوجوان و جوان ایرانی ر�?ت) صر�? بچه‌‌هایی می‌شد که در کوچه و خیابان‌‌های مملکت صدبار بهتر از علی کریمی دریبل می‌کنند می‌شد دست کم به ده سال و بیست سال آینده امیدوار بود اما با این رویه هیچ کاری از دست کسی ساخته نیست.
ما در شرایط غیراستاندارد با امکانات غیر استاندارد، با نیروهای غیر استاندارد، وارد یک �?ضای استاندارد که می‌شویم سرگیجه می‌گیریم و کارمان به ته ته جدول جام جهانی می‌کشد.
جام جهانی بعدی هم با ضرب و زور راهی جام جهانی می‌شویم و آنجا هم زیر پای تیم‌هایی مثل پرتغال و مکزیک له می‌شویم. آنها که توقع گذشتن تیم ملی از سد  پرتغال و مکزیک را داشتند دست‌کم بروند به جدول رده‌بندی کشورهای مختل�? در �?ی�?ا نگاه کنند ببینند ما کجا نشسته‌ایم و آنها کجا ایستاده‌اند و انصا�? کجا؟
حالا هر چقدر می‌خواهیم برای خودمان امید بیهوده ببا�?یم که امام دوازدهم یار دوازدهم تیم ملی ماست. بالاخره از ائمه اطهار و امامزاده‌های بی‌شمار تا یک‌جایی می‌توان انتظار داشت. به تصدیق متون دینی ازآنها �?قط کرامت برمی‌آید و تیم ملی ما به معجزه احتیاج داشت.