کارگردان این فیلم مقداری دیالوگ قشنگ داشته و دو تا هنرپیشه با چشم‌های روشن و بر تن این مجموعه رخت فیلم سینمایی پوشانده است. سکانس‌ها و دیالوگ‌های رمانتیک  فیلم نه‌تنها باعث نمی‌شوند آدم لحظه‌ای هوای گرفتن دست بغل دستی‌اش به سرش بزند که دندان قروچه آدم را هم درمی‌آورند. و وای از دست این محمدرضا فروتن که تا ابد نقش جوان‌های عاشق‌پیشه اهل شعر و شاعری را بازی می‌کند و حیف آن صدا که می‌تواند با چه شعرهایی دل آدم را بلرزاند و صرف دیالوگ‌های لوس مدل دوران نوبالغی می‌شود.

توقع من از فیلم ایرانی توقع زیادی نیست. همین که حرص آدم یک سکانس در میان درنیاید اتفاق مبارکی است. این را گفتم که بگویم با سطح توقع بالایی وارد سینما نشدم که فکر کنم همه آن توقع‌ها برآورده نشده است.

باری وظیفه خودم دانستم هشدار بدهم که اگر در یک روز داغ خرداد هوس کندلوس کردید فکر نکنید با یک سینما رفتن مسله حل است، سه چهار ساعت بیشتر راه نیست بلند شوید بروید حال اورژینالش را ببرید.