با حال بود

ببين بعضي وقتها همه مون مجبوريم از اين كارهاي مسخره بكنيم!

شب است!
سرد است!
توفانست!
دلم تنگ است.
می ترسم.
صدایم کن.
و باور کن!
که فردا!
خیلی دور است!
نگاه کن!
شهر تاریکست.
چراغی روشن نیست.
کسی امشب! به فکر صبح فردا نیست.
عشق مرده!
صداقت سوخته!
عاطفه پژمرده!
ایمان گمشده!
وجدان خوابیده!
عدالت در بند! امید بر باد! خدا از یاد رفته است.
هر کس بتواند بخورد؛ می خورد!
هر کس بتوان ببرد؛ می برد!
هر کس بتواند بزند؛ می زند!
آن کس که فکر می کند. می بیند. می فهمد. و بدنبال چراغ می گردد.باید با بغض و رنج سکوت کند.
بیدار! باید بخوابد.
چاره ای نیست. محمد رضا شوق الشعراء www.shogh.com ( مقدمه کتاب توقیف شده نامه ایبرای امشب!)

وبلاگ جالبی داری . موفق باشی

آدم گاهی یخ می کنه وقتی میبینه آدما رفتن ولی خاطره هاشون زنده ست!

كافه ناصري ... اين بود ... خواندمت ... تمام ... پست ماقبل آخرتان عالي بود ... يه قهوه لطف مي كنين؟

واقعا چرا اين كار مسخره رو مي كنن؟

تکون دهنده بود...