آن سال‌هایی كه ما دانشگاه می‌ر�?تیم عبدالعلی رضایی با مدرك �?وق لیسانس استاد دانشكده علوم اجتماعی علامه بود. یك استاد جوان و زنده و پژوهنده(وقتی می‌گویم زنده دوستان دانشگاه ر�?ته من می‌دانند منظورم چیست) همان سال‌ها آزمون دكترا قبول شد اما یك مشكل قانونی كوچك پیش آمد.

درست یادم نیست اما گمانم مشكل قانونی چیزی شبیه این بود كه اگر كسی بعد از چهل سالگی برای دكترا قبول می‌شد و در استخدام دانشگاه نبود قبولی‌اش كان لم یكن محسوب می‌شد. من از علت وجودی چنین مقرراتی سر در نمی‌آورم ولی می‌دانم بعد از این ماجرا عبدالعلی رضایی(حالا دیگر دكتر عبدالعلی رضایی) از دانشكده ما و از ایران ر�?ت.

گمانم یك دانشگاه كانادیی با علاقه او را پذیر�?ت و الان هم آنجا مشغول تدریس و تحصیل و تحقیق است. تابستان گذشته یك س�?ر كوتاه آمده بود تهران و علاقه‌مندانش توانستند بعد از سال‌ها به اندازه یك جلسه دو ساعته سر كلاس استاد سابق بنشینند.

ماجرای دكتر نمك‌دوست و دكتر مردیها كه پیش آمد یاد آن استاد قدیمی ا�?تادم. �?قدان هر كدام از معلم‌هایی كه هنوز آلوده جزوه‌های تكرار شونده نشده‌اند و سر كلاس درس‌شان می‌شود هنوز چیزی یاد گر�?ت �?قدان بزرگی است. می‌دان كه دانشجوهای دانشكده ارتباطات می‌خواهند روز شنبه در یك اعتراض مدنی شركت كنند و بخواهند استادشان برگردد. من هم كه البته پایه هر نوع اعتراض مدنی هستم حتماً در این تحصن شركت می‌كنم. این �?قط یك اعتراض دانشجویی نیست، اعتراض آدم‌هایی‌است كه نمی‌خواهند دانشگاه از حضور یك استاد زنده(به م�?هومی كه در بالا گ�?تم) خالی بماند.

مرتبط:
* تجمع صن�?ی - دانشجویی در اعتراض به اخراج استادان
* راحت می‌شود استاد اخراج کرد
* جلوگیری از پیش‌روی حذ�?
* سربازان شنبه
* ن�?ر بعدی این زنجیره كیست؟؟؟