آن سال‌هایی که ما دانشگاه می‌رفتیم عبدالعلی رضایی با مدرک فوق لیسانس استاد دانشکده علوم اجتماعی علامه بود. یک استاد جوان و زنده و پژوهنده (وقتی می‌گویم زنده دوستان دانشگاه رفته من می‌دانند منظورم چیست)‌‌ همان سال‌ها آزمون دکترا قبول شد اما یک مشکل قانونی کوچک پیش آمد. 

درست یادم نیست اما گمانم مشکل قانونی چیزی شبیه این بود که اگر کسی بعد از چهل سالگی برای دکترا قبول می‌شد و در استخدام دانشگاه نبود قبولی‌اش کان لم یکن محسوب می‌شد. من از علت وجودی چنین مقرراتی سر در نمی‌آورم ولی می‌دانم بعد از این ماجرا عبدالعلی رضایی (حالا دیگر دکتر عبدالعلی رضایی) از دانشکده ما و از ایران رفت. 

گمانم یک دانشگاه کانادیی با علاقه او را پذیرفت و الان هم آنجا مشغول تدریس و تحصیل و تحقیق است. تابستان گذشته یک سفر کوتاه آمده بود تهران و علاقه‌مندانش توانستند بعد از سال‌ها به اندازه یک جلسه دو ساعته سر کلاس استاد سابق بنشینند. 

ماجرای دکتر نمک‌دوست و دکتر مردی‌ها که پیش آمد یاد آن استاد قدیمی افتادم. فقدان هر کدام از معلم‌هایی که هنوز آلوده جزوه‌های تکرار شونده نشده‌اند و سر کلاس درسشان می‌شود هنوز چیزی یاد گرت فقدان بزرگی است. میدان که دانشجوهای دانشکده ارتباطات می‌خواهند روز شنبه در یک اعتراض مدنی شرکت کنند و بخواهند استادشان برگردد. من هم که البته پایه هر نوع اعتراض مدنی هستم حتماً در این تحصن شرکت می‌کنم. این فقط یک اعتراض دانشجویی نیست، اعتراض آدم‌هایی‌است که نمی‌خواهند دانشگاه از حضور یک استاد زنده (به مفهومی که در بالا گفتم) خالی بماند. 

مرتبط: 

* تجمع صنفی - دانشجویی در اعتراض به اخراج استادان

* راحت می‌شود استاد اخراج کرد

* جلوگیری از پیش‌روی حذف

* سربازان شنبه

* نفر بعدی این زنجیره کیست؟