من اصلا نمی‌دانستم در شمال اروپا چغندر به عمل می‌آید تا این‌که گوینده اخبار تلویزیون گفت کشاورزان آن منطقه تظاهرات راه‌ انداخته‌اند و به تصمیم‌گیری دولت در زمینه قیمت چغندر معترض‌اند یا یک همچین چیزی.

بعدش هم اصلا فکر نمی‌کردم اهالی متمدن کشوری که با آن زبان به قول سهراب بق بقویی حرف می‌زنند می‌توانند شورش کنند و با همان زبان قشنگشان به دولت فحش بدهند، خب از این اتفااق‌ها همه جا می‌افتد ولی خواندن دف‌تر بی‌مخاطب باعث شد کمی بیشتر به این اتفاق‌ها فکر کنم.

حنیف مزروعی ‌در مورد غیر‌مدنی بودن رفتار بعضی از دانشجو‌ها در جریان یک اعتراض مدنی وطنی چیزی نوشته‌ که البته من هم موافق این رفتار نیستم.

هرچند فکر می‌کنم ما در مبارزات مدنیمان کمی سوسول و اخلاق‌گرا هستیم و گرنه همه جای جهان هر روز از این اعتراضات اتفاق می‌افتد و زیاد نباید دلخور شد. ولی حنیف در جایی از نوشته‌اش آورده: آیا پس فردا اگر موج برخورد با این دانشجویان از سوی کمیته‌های انضباطی در‎ ‎دانشگاه‌ها شروع شود سر و صدای اینکه چرا از ما حمایت نمی‌کنید راه نمی‌‎ ‎اندازند؟ و...

حنیف عزیز! فکر می‌کنی آن‌ها در صورتی که این اتفاق بیفتد از چه کسانی می‌خواهند حمایتشان کنند؟ نکند از همین الان نگران ناتوانی اصلاح‌طلب‌ها و تردید‌هایشان در انتشار یا عدم انتشار یک بیانیه در حمایت از آن‌ها هستی؟ گفته‌ای انتخاب عمید زنجانی را باید به فال نیک گرفت.

چرا باید انتخاب یک آدم حوزوی را در یک مسند دانشگاهی (گیریم با مدرک دانشگاهی) به فال نیک بگیریم؟ چون همیشه به نسبت مرگی که در انتظار روشنفکران و عموم مردم ایران بوده‌است ما را به تب راضی کرده‌اند؟ فکر می‌کنی انتخاب یک چهره امنیتی در دانشگاه به خودشان بیشتر ضربه می‌زد یا به دانشجو‌ها؟

من فکر می‌کنم جنبش اصلاح‌طلبی ایرانی بیش از هرکس مدیون همین جماعت دانشجو بود. آن‌ها سفیران اصلاحات در گوشه و کنار کشور بودند وگرنه فلان کارمند شهرستانی یا فلان زن خانه‌دار روستایی که تنها منبع خبری‌اش تلویزیونی بود که کس دیگری را توی بوق کرده بود سال ۷۶یک ورق از روزنامه سلام هم به دستشان نرسیده بود که بخواهند با مطالعه آن اصلاح‌طلب شوند و به یک اندیشه دیگر رای بدهند اما با رسیدن اصلاح‌طلبان به قدرت کسانی که بیشتر از همه تنها ماندند هم آن‌ها بودند.

روزی که با فشار اصلاح‌طلبان در میان جنبش دانشجویی کشمکش درگرفت که آیا همراهی با اصلاح‌طلبان به معنای نفی هرگونه نقادی است یا باید همچنان منتقد بود، آن‌ها که به سکوت رضایت دادند و با سران اصلاحات در سیاست همراه شدند، همان‌هایی بودند که به تب ماندن در صحنه راضی شدند تا انگ ایستادن مقابل اصلاحات به مرگشان نکشاند.
روزی که بخشی از جنبش دانشجویی مجبور شد نقادی‌اش را کنار بگذارد، مبادا انگ مقابله با اصلاح‌طلبی بخورد هم برای اصلاح‌طلبان روز بدی بود، هم برای دانشجو‌ها و اگر عواقبش را در نظر بگیریم هم برای مردم ایران.

اگر مراد ازاصلاح‌طلبی مودبانه،‌‌ همان است که نمایندگان مجلس ششم مرتکبش شدند، گمان می‌کنم جواب نمی‌دهد. این اصلاح‌طلبی مودبانه باعث شد چهار سال، هر طرح و لایحه مصلحانه‌ای به سد شورای نگهبان خورد لبخند بزنند و جز چند تا مصاحبه با روزنامه‌های خودشان دست به کاری نزنند.

‌‌ همان اصلاح‌طلب‌های مودب اما به محض این‌که صلاحیتشان تایید نشد تحصن کردند و شلوغش کردند. خب در این گیرودار، دانشجوهایی که از روی دست همین آقایان و خانم‌ها سکوت را تمرین کرده بودند، این بار هم کنار ایستادند و تماشا کردند و با آن‌ها همراه نشدند. راستی به نظرت دست زدن به آن تحصن نسبت به رفتار پیشین آن‌ها کمی بی‌ادبانه نبود؟

اگر‌‌ همان پرخاش‌های بی‌ادبانه دانشجو‌ها در ۱۸ تیر نبود و‌‌ همان چندتا عکسی که دوستان اصلاح‌طلب در کوی دانشگاه با دانشجو‌ها گرف تند نبود به نظرت حالا سند دیگری برای نمایش همراهیشان با جنبش دانشجویی در طول این هشت سال داشتند که نشان بدهند؟

جنبش اصلاح‌طلبی یا هر حرکت مصلحانه‌ای به نظر من هم نیاز به شعار دارد هم نیاز به شعور دارد هم نیاز به شور دارد هم نیاز به شورا دارد همن نیاز به شورش دارد. و خرد جمعی می‌تواند تعیین کند در هر برهه زمانی با کدام سلاح باید دست به اصلاح‌طلبی زد. گاهی یکی‌ از سلاح‌ها کفایت می‌کند گاهی باید از همه آن‌ها استفاده کرد.

فکر می‌کنم اگر در طول هشت سال گذشته، ما مدام به تب نوبه و تب یونجه و تب مالت و تب وزرای ناکارآمد و تب مدیران بی‌لیاقت و تب مدارا با شورای نگهبان رضایت نداده بودیم حالا به مرگی این‌چنین نمی‌افتادیم که چنان رئیس‌جمهوری چنان وزیری انتخاب کند و چنان وزیری چنان رئیس دانشگاهی و الی‌ آخر!

وقتی حتی در فرانسه گل و ادبیات و موسیقی و فلسفه هم گاهی لازم است شیشه‌ای شکسته شود و آتشی گیرانده شود تا حاکمان حساب کار خودشان را بکنند، حساب ما که مملکت گل و بلبل و استبدادیم روشن است.
راستی برادر! من جایی خبری در این مورد نخواندم ولی تو هم ندیدی جبهه مشارکت و شاخه دانشجویی‌اش بیانیه‌ای در مورد انتخاب نابجای عمید زنجانی منتشر کنند یا اعتراضی چیزی، مصاحبه‌ای، حرفی؟ نه؟ دوستانمان که نامزد ریاست‌جمهوریشان زمانی وزیر علوم بوده نباید حرفی می‌زدند؟

در مورد آن بخش که نوشته‌ای این دولت طی یک فرایند دموکراتیک البته ناقص انتخاب شده و حق دارد هر طور مایل است عمل کند هم فعلاً حرف ی نمی‌زنم و فقط یادآوری می‌کنم تنها عمل سیاسی دموکراتیک شرکت در انتخابات نیست. کارهای دیگری هم هست که ما معمولاً از دموکراسی‌‌ همان انتخابات نصفه و نیمه‌اش را فهمیده‌ایم.

همه این‌ها را نوشتم که بنویسم برادرجان! قصه رضایت دادن به تب از ترس مرگ، انتخاب نسل ما نیست. ما به قول مشهدی‌ها باید فکر دیگری برداریم. ناسلامتی از چغندرکارهای اروپایی که کمتر نیستیم!

پ. ن.

چون طبق یک قاعده ملی هر کس از نظرات کسی انتقاد کند دشمن اوست لازم است یادآوری کنم حنیف مزروعی از همکاران و دوستان خوب من است و نوشتن این حرف ‌ها فقط به بهانه نوشته او بوده و این‌طور نیست که من بخواهم سر به تن او نباشد!

سلام آقای رئیس جدید نوشته آرش غفوری در همین موضوع