من اصلا نمی‌دانستم در شمال اروپا چغندر به عمل می‌آید تا این‌كه گوینده اخبار تلویزیون ‏گفت كشاورزان آن منطقه تظاهرات راه‌ انداخته‌اند و به تصمیم‌گیری دولت در زمینه قیمت ‏چغندر معترض‌اند یا یك همچین چیزی.

 بعدش هم اصلا فكر نمی‌كردم اهالی متمدن ‏كشوری كه با آن زبان به قول سهراب بق بقویی حرف می‌زنند می‌توانند شورش كنند و با ‏همان زبان قشنگ‌شان به دولت فحش بدهند?! خب از این اتفاق‌ها همه جا می‌افتد ولی ‏خواندن دفتر بی‌مخاطب باعث شد كمی بیشتر به این اتفاق‌ها فكر كنم.

حنیف مزروعی ‌در ‏مورد غیر‌مدنی بودن رفتار بعضی از دانشجوها در جریان یك اعتراض مدنی وطنی چیزی ‏نوشته‌ كه البته من هم موافق این رفتار نیستم.

 هرچند فكر می‌كنم ما در مبارزات مدنی‌مان كمی ‏سوسول و اخلاق‌گرا هستیم و گرنه همه جای جهان هر روز از این اعتراضات اتفاق می‌افتد ‏و زیاد نباید دلخور شد.‏ ولی حنیف در جایی از نوشته‌اش آورده : آیا پس فردا اگر موج برخورد با این دانشجویان از سوی ‏کمیته های انضباطی در‎ ‎دانشگاه‌ها شروع شود سر و صدای اینکه چرا از ما حمایت نمی‌کنید ‏راه نمی‎ ‎اندازند؟ و ...‏

حنیف عزیز! فكر می‌كنی آنها در صورتی كه این اتفاق بیفتد از چه كسانی می‌خواهند ‏حمایتشان كنند؟ نكند از همین الان نگران ناتوانی اصلاح‌طلب‌ها و تردیدهایشان در انتشار ‏یا عدم انتشار یك بیانیه در حمایت از آنها هستی؟ گفته‌ای انتخاب عمید زنجانی را باید به فال نیك گرفت.

چرا باید انتخاب یك آدم حوزوی ‏را در یك مسند دانشگاهی( گیریم با مدرك دانشگاهی) به فال نیك بگیریم؟ چون همیشه به نسبت مرگی كه در انتظار ‏روشنفكران و عموم مردم ایران بوده‌است ما را به تب راضی كرده‌اند؟ فكر می‌كنی انتخاب یك چهره امنیتی در ‏دانشگاه به خودشان بیشتر ضربه می‌زد یا به دانشجوها؟

من فكر می‌كنم جنبش اصلاح‌طلبی ایرانی بیش از هركس مدیون همین جماعت دانشجو ‏بود. آنها سفیران اصلاحات در گوشه و كنار كشور بودند وگرنه فلان كارمند شهرستانی یا ‏فلان زن خانه‌دار روستایی كه تنها منبع خبری‌اش تلویزیونی بود كه كس دیگری را توی بوق ‏كرده بود سال 76یك ورق از روزنامه سلام هم به دستشان نرسیده بود كه بخواهند با مطالعه آن ‏اصلاح‌طلب شوند و به یك اندیشه دیگر رای بدهند اما با رسیدن اصلاح‌طلبان به قدرت ‏كسانی كه بیشتر از همه تنها ماندند هم آنها بودند. ‏

روزی كه با فشار اصلاح‌طلبان در میان جنبش دانشجویی كشمكش درگرفت كه آیا همراهی ‏با اصلاح‌طلبان به معنای نفی هرگونه نقادی است یا باید همچنان منتقد بود، آنها كه به ‏سكوت رضایت دادند و با سران اصلاحات در سیاست همراه شدند، همان‌هایی بودند كه به ‏تب ماندن در صحنه راضی شدند تا انگ ایستادن مقابل اصلاحات به مرگشان نكشاند.
روزی ‏كه بخشی از جنبش دانشجویی مجبور شد نقادی‌اش را كنار بگذارد، مبادا انگ مقابله با ‏اصلاح‌طلبی بخورد هم برای اصلاح‌طلبان روز بدی بود، هم برای دانشجوها و اگر عواقبش را ‏در نظر بگیریم هم برای مردم ایران.

‏ اگر مراد ازاصلاح‌طلبی مودبانه، همان است كه نمایندگان مجلس ششم مرتكبش شدند، گمان ‏می‌كنم جواب نمی‌دهد. این اصلاح‌طلبی مودبانه باعث شد چهار سال، هر طرح و لایحه ‏مصلحانه‌ای به سد شورای نگهبان خورد لبخند بزنند و جز چند تا مصاحبه با روزنامه‌های ‏خودشان دست به كاری نزنند.

همان اصلاح‌طلب‌های مودب اما به محض این‌كه ‏صلاحیت‌شان تایید نشد تحصن كردند و شلوغش كردند. خب در این گیرودار، دانشجوهایی ‏كه از روی دست همین آقایان و خانم‌ها سكوت را تمرین كرده بودند، این بار هم كنار ‏ایستادند و تماشا كردند و با آنها همراه نشدند. راستی به نظرت دست زدن به آن تحصن ‏نسبت به رفتار پیشین آنها كمی بی‌ادبانه نبود؟

 اگر همان پرخاش‌های بی‌ادبانه دانشجوها در 18 تیر نبود و همان چندتا عكسی كه دوستان ‏اصلاح‌طلب در كوی دانشگاه با دانشجوها گرفتند نبود به نظرت حالا سند دیگری برای ‏نمایش همراهی‌شان با جنبش دانشجویی در طول این هشت سال داشتند كه نشان بدهند؟

جنبش اصلاح‌طلبی یا هر حركت مصلحانه‌ای به نظر من هم نیاز به شعار دارد هم نیاز به ‏شعور دارد هم نیاز به شور دارد هم نیاز به شورا دارد همن نیاز به شورش دارد. و خرد ‏جمعی می‌تواند تعیین كند در هر برهه زمانی با كدام سلاح باید دست به اصلاح‌طلبی زد. ‏گاهی یكی‌ از سلاح‌ها كفایت می‌كند گاهی باید از همه آنها استفاده كرد.‏

فكر می‌كنم اگر در طول هشت سال گذشته، ما مدام به تب نوبه و تب یونجه و تب مالت ‏و تب وزرای ناكارآمد و تب مدیران بی‌لیاقت و تب مدارا با شورای نگهبان رضایت نداده ‏بودیم حالا به مرگی این‌چنین نمی‌افتادیم كه چنان رییس‌جمهوری چنان وزیری انتخاب كند ‏و چنان وزیری چنان رییس دانشگاهی و الی‌ آخر!‏

 وقتی حتی در فرانسه گل و ادبیات و موسیقی و فلسفه هم گاهی لازم است شیشه‌ای شكسته ‏شود و آتشی گیرانده شود تا حاكمان حساب كار خودشان را بكنند، حساب ما كه مملكت ‏گل و بلبل و استبدادیم روشن است.‏
راستی برادر! من جایی خبری در این مورد نخواندم ولی تو هم ندیدی جبهه مشاركت و ‏شاخه دانشجویی‌اش بیانیه‌ای در مورد انتخاب نابجای عمید زنجانی منتشر كنند یا اعتراضی ‏چیزی، مصاحبه‌ای، حرفی؟ نه؟ دوستان‌مان كه نامزد ریاست‌جمهوری‌شان زمانی وزیر علوم ‏بوده نباید حرفی می‌زدند؟

 در مورد آن بخش كه نوشته‌ای این دولت طی یك فرایند دموكراتیك البته ناقص انتخاب شده و حق دارد هر طور مایل است عمل كند هم فعلاً حرفی نمی‌زنم و فقط یادآوری می‌كنم تنها عمل سیاسی دموكراتیك شركت در انتخابات نیست. كارهای دیگری هم هست كه ما معمولاً از دموكراسی همان انتخابات نصفه و نیمه‌اش را فهمیده‌ایم.

همه اینها را نوشتم كه بنویسم برادرجان! قصه رضایت دادن به تب از ترس مرگ، انتخاب ‏نسل ما نیست.ما به قول مشهدی‌ها باید فكر دیگری برداریم. ناسلامتی از چغندركارهای ‏اروپایی كه كمتر نیستیم!‏

پ.ن.

چون طبق یك قاعده ملی هر كس از نظرات كسی انتقاد كند دشمن اوست لازم است ‏یادآوری كنم حنیف مزروعی از همكاران و دوستان خوب من است و نوشتن این حرف‌ها ‏فقط به بهانه نوشته او بوده و این‌طور نیست كه من بخواهم سر به تن او نباشد! ‏

سلام آقای رییس جدید نوشته آرش غفوری در همین موضوع