سینی گل بن�?شه مهرانگیز كار كلی از عواط�? زنانه مرا به اشیاء برانگیخته‌است.از پنج‌دقیقه �?پیش كه این یادداشت را خوانده‌ام دلم برای گلدان شیشه‌ای از‌قضا بن�?شی كه دارم تنگ شده �?آن‌طوركه مهرانگیز كار دلش برای سینی گل بن�?شه‌اش تنگ شده است. خواستن �?چیزی،دوست داشتن چیزی با دلتنگ شدن برای آن �?رق می‌كند.�?
من یك گلدان باریك بن�?ش دارم كه چندین سال پیش لای خرت و پرت‌های به‌دردنخور �?گل�?روشی بالای سیدخندان دیدم ‌و ‌خریدمش.البته �?روشنده ‌كه تعجب ‌كرده بود چطور من �?این آشغال را پسندیده‌ام می‌خواست پولی بابتش نگیرد كه آخرش با اصرار صدتومان دادم و �?گر�?تمش.بعد گذاشتم مدتی خیس خورد تا گل‌های چسبیده به آن قابل پاك‌كردن بشود.�?
حالا هروقت كه آن گلدان را دستم می‌گیرم دلم می‌لرزد.از ترس این‌كه بر اثر یك ات�?اق �?غیر‌معمول بشكند از دم دست برش‌داشته‌ام و گذاشته‌امش ته كابینت و گاهی مثل الان �?بیرونش می‌آورم،یكی دو روزی احساسش می‌كنم ‌و دوباره برش می‌گردانم.�?كر شكسته‌شدن �?این گلدان برای من مثل دل‌نگرانی به‌خاطر احتمال از دست دادن عزیزی می‌ماند كه با تكان �?دادن سر می‌خواهی از آن �?رار كنی. خط آخر نوشته خانم كار خیلی غمناك بود:«... او دیگر �?بار تنها ماند با خاطره سینی گل بن�?شه‌اش که معلوم نیست در انبار و زباله‌دانی کدام دوست �?و آشنا خاک می‌خورد؟» كاش می‌‌توانستم آن سینی گل‌ بن�?شه را پیدا كنم و برای خانم كار �?ب�?رستم.�?

*

پ.ن.علیرغم همه شواهدی كه نشان می‌دهد این یك مساله كاملاً زنانه است و آمارگیری من نشان می‌دهد مردها به‌طور معمول اهل این‌جور عواط�? نیستند اما نخواستم پستی را كه با احساسات خوب نوشتم به بحث و تئوری‌پردازی بكشانم ولی می‌توانم كه یك تیتر �?مینیستی برایش بزنم!