در زندگی ‌چیزهای ‌كوچك و ‌بزرگی هست ‌كه معر�?ت ‌ایجاب می‌كند از ‌بودنشان سپاسگزار �?�?‌باشم.مثلاً مارگریت‌دوراس، مثلاً باران، مثلاً شربت عرق ‌نعنا، مثلاً هندوانه، مثلاً این‌كه �?می‌توانی ‌توی �?توشاپ ‌بعد از خطا به ‌حركت قبل ‌برگردی، مثلاً ‌عكس، مثلاً‌صدای گوگوش، �?مثلاً باران، مثلاً �?رصت ‌كوتاه نشستن روبه‌روی ‌كسی بی‌آنكه متوجه رد شدن زمان �?�?‌بشوی.مثلاً ‌كسی ‌كه در �?رصت نشستن روبه‌رویش متوجه رد شدن زمان ‌نشوی! مثلاً ‌چای �?داغ، مثلاً ‌حس ‌یك رگه ‌نگرانی در ‌صدای ‌مامانی پشت تل�?ن ‌وقتی سر�?ه‌هایت را می‌شنود، �?مثلاً «من امشب ‌آمدستم وام بگذارم حسابت را ‌كنار جام بگذارم چه می‌گویی ‌كه بی‌گه شد �?سحر شد بامداد آمد...» با ‌صدای اخوان،مثلاً ‌آپدیت شدن ‌وبلاگی ‌كه ‌منتظری ‌چیز تازه‌ای در �?آن ‌بخوانی، مثلاً ‌�?كر ‌كردن، مثلاً ‌همك�? بودن آپارتمان‌، مثلاً �?راموش‎ ‎�?‌كردن �?خواب‌ها، مثلاً خیلی چیزهای دیگر�?
امشب ‌یاد ‌كا�?ه ‌كتاب نشر چشمه ا�?تادم.‌كا�?ه‌ای كه یكی از �?راوان داشتنی‌هایم بود و به‌خاطرش سپاسگزار بودم. كا�?ه‌ای كه بد و خوب تابستان ‌امسالم با آب‌هندوانه و شربت �?�?‌سكنجبین ‌مخصوصش گذشت. حل‌كردن ‌نكبت ‌یك روز سیاست‌‌زده در‌ ‌یك ‌لیوان �?آب‌هندوانه ‌در این كا�?ه وقت دید زدن تولیدات یونیس�? یكی از ‌چیزهایی ‌بود ‌كه دوست داشتم. از ‌وقتی كا�?ه‌كتاب ‌تعطیل شد ‌چیزی در �?این مورد ننوشته بودم.امشب ‌یاد آب هندوانه‌های آنجا ا�?تادم و ‌اینكه چقدر ‌حی�? شد ‌كه �?�?‌نیست.این ‌سپاسگزاری با‌تاخیر �?قط به خاطر ‌یادآوری به خودم بود ‌كه در این ‌زمینه �?بی‌معر�?تی ‌كرده بودم.سیما البته كسی است كه باید به‌این خاطر سپاسگزارش باشم. �?