او در این ‌دنیا سه ‌چیز را دوست داشت:‏
‏‌دعای ‌شامگاهی، تاووس ‌سفید
و نقشه رنگ‌پریده ‌آمریكا،
و سه ‌چیز را دوست نداشت:‏
‏‌گریه ‌كودكان
‏‌مربای ‌تمشك با ‌چائی
و ‌پرخاشجویی زنانه.‏
و من همسر او بودم.‏

دهمین شماره سمرقند را تازه خریده‌ام كه ویژه‌نامه ‌آنا ‌آخماتووا ‌ست ‌شاعری كه از ‌بداقبالی ‏‏‌بخشی ازشاعری‌اش در ‌دروه ‌استالین گذشت.هر چند ‌برودسكی شاعر ‌هوطن ‌آخماتووا ‏معتقد بوده تنها وجه ‌اشتراك ‏‎ politics ‎‏(‌سیاست)‏‎ ‎‏ و ‏‎ poetry‏(‌شاعری) دو حرف ‏p‏ و ‏o‏ ‏است ‌ولی قطعا در ‌كشوری كه ‌سایه ‌دیكتاتوری مثل ‌استالین ‌بالای سر شاعر باشد به هر حال ‏نمی‌شود از ‌سیاست دور ماند چون ‌سیاست خودش سراغ شاعر می‌آید.

 ‌آنا ‌آخماتووا در ‏آن دوران ‌شعرهایی سروده كه به نوشته ‌برودسكی نه تنها ‌چاپشان كه نوشتن و ‌تایپ ‌كردن ‏آنها ‌ممكن نبوده است.
‌آخماتووا فقط می‌توانست ‌اینها را به حافظه خود ‌یا شش‌و‌هفت تن  ‏‏‌دیگر بسپارد و چون به حافظه‌اش ‌اطمینان نداشت، گهگاه ‌مخفیانه به سراغ این و آن می‌رفت ‏و می‌خواست فلان ‌گزینه شعرش را با ‌صدای آهسته ‌برایش بخوانند تا از ‌یاد نبرد. ‌‌رعایت ‏‏‌احتیاط تا این حد ‌كاملاً لازم بود چون بودند ‌كسانی كه به ‌دلایلی ‌ناچیزتر از ‌یك ‌تكه ‌كاغذ ‏كه چند ‌سطری ‌روی آن نوشته شده بود سر به ‌نیست شدند.‏