می‌دانی که باید برگردی زمین، به «هوش» بیایی. اگر مقاومت کنی و بی خیال دردی که از برخوردت با زمین حس می‌کنی بشوی داستانی است و اگر تسلیم شوی و آرام روی تخت فرود بیایی داستان دیگری است. اصل قصه فرود آمدن است که از آن چاره‌ای نیست. 

یک ای میل‌هایی هست که وقت وقتش نفرستاده‌ام. حالا هم فرستادنش فایده ندارد. گذاشته‌ام خشمم، عشقم، هوسم هر چه بوده فروکش کرده و بعد به خودم گفته‌ام این را بفرستم که که چی؟ 

دو تا مرد خسته با ریش‌های زبر و یک خوک صورتی عروسکی سوار یک ون سبز فولکس واگن پشت چراغ قرمز بودند. تا این لحظه دوازده تا داستان ساخته‌ام از سرنوشت‌شان وقتی که چراغ سبز شد. 

بدون موسیقی رو به چراغ‌های شهرکوچک آرام نشستم و دلم نمی‌خواست هیچ صدایی بشنوم. وقتی که چرخیدم دیدم که ماه نصفه نیمه را ابرها پوشانده بودند. هنوز بعضی شاخه‌ها گل داشتند باور می‌کنی؟

دارم کتاب گفتگو با مهدی غبرائی مترجم را از مجموعه تاریخ شفاهی ادبیات معاصر ایران می‌خوانم. 

فضای فیلم «ناشناس» در لندن می‌گذرد. مه بود و تراژدی بود و کلمه. از سالن سینما که بیرون آمدیم مه بود و ساختمان‌های گوتیک که در مه و در شب گم می‌شدند و پیدا می‌شدند. انگار فیلم تمام نشده بود. سینما در خیابان ادامه داشت.
از این حال خوشم می‌آید. از این که وقت بیرون آمدن از سینما، شب باشد.
 شب کمک می‌کند واقعیت زندگی بیرون از سینما محو شود و مدت زمان لذت سینمایی آدم طولانی‌تر شود. این یک دلیل سینما رفتن است.