ساعت به وقت کامپیوترم نصف شب است. به وقت من اما نمی‌دانم.

الان که حساب می‌کنم اگر ولگردی‌های وسط جاده و به کوه و کمر زدن‌ها و بیراه رفتن‌ها و گم‌شدن‌ها را حساب نکنم از اول مارس تا الان قریب به پنج هزار کیلومتر رانندگی کرده‌ام. 

مسئله کیفیتی است که نمی‌خواهی از آن کوتاه بیایی. وقتی یک سطح بلندی را تجربه کرده باشی سختت خواهد بود که بعد روی پله پایین تری بنشینی، زندگی کنی. من آن کیفیت را زندگی کرده‌ام. 

به خاطر ننوشتن در وبلاگ، عذاب وجدان دارم. وقتی آرشیو وبلاگم را هم می‌بینم و هر پست را که یادم می‌اندازد آن روزها چطور روزگاری داشته‌ام این عذاب وجدان بیشتر می‌شود.  

می‌دانی که باید برگردی زمین، به «هوش» بیایی. اگر مقاومت کنی و بی خیال دردی که از برخوردت با زمین حس می‌کنی بشوی داستانی است و اگر تسلیم شوی و آرام روی تخت فرود بیایی داستان دیگری است. اصل قصه فرود آمدن است که از آن چاره‌ای نیست. 

یک ای میل‌هایی هست که وقت وقتش نفرستاده‌ام. حالا هم فرستادنش فایده ندارد. گذاشته‌ام خشمم، عشقم، هوسم هر چه بوده فروکش کرده و بعد به خودم گفته‌ام این را بفرستم که که چی؟ 

دو تا مرد خسته با ریش‌های زبر و یک خوک صورتی عروسکی سوار یک ون سبز فولکس واگن پشت چراغ قرمز بودند. تا این لحظه دوازده تا داستان ساخته‌ام از سرنوشت‌شان وقتی که چراغ سبز شد.